सत्य-असत्याशी मन केले ग्वाही, देखियले नाही बहुमता -संत तुकाराम
Showing posts with label बहुजन. Show all posts
Showing posts with label बहुजन. Show all posts

Thursday, January 17, 2013

बहुजनवाद्यांनी आत्मपरीक्षण करावे

-महावीर सांगलीकर 

भारत देश हा नेहमीच अल्पसंख्य समाजांकडून शाषित राहिला आहे. याला कारण अल्पसंख्य समाजाचे गुण हे तर आहेच, पण त्याचा बरोबर बहुजन समाजाचा नाकर्तेपणाही आहे.

इथे मी एक महत्वाचे निरीक्षण नोंदवत आहे. हे निरीक्षण आहे आज देशातील सर्वोच्च महत्वाची पदे ज्यांच्या ताब्यात आहेत ते लोक कोणत्या समाजाचे आहेत त्याचे. ही पदे म्हणजे राष्ट्रपती, उप-राष्ट्रपती, लोक सभेचे सभापती, प्रधानमंत्री, गृहमंत्री, संरक्षण मंत्री, परराष्ट्र मंत्री, अर्थमंत्री, तीनही संरक्षण दलांचे प्रमुख, सहायक दलांचे प्रमुख, विविध हेर खात्यांचे प्रमुख, विविध आयोगाचे प्रमुख. त्या निरीक्षणात असे दिसते की या देशातील सर्वोच्च पदांवर शीख, ब्राम्हण, ख्रिस्ती आणि मुस्लिम या चार समाजातील लोकांचा भरणा मोठ्या प्रमाणावर आहे.

वर उल्लेख केलेल्या अतिमहत्वाच्या पदांवर एकूण २६ व्यक्ती आहेत. त्यात ब्राम्हण ९,  शीख ५, मुस्लिम ४, ख्रिस्ती ४, दलित २, कायस्थ १ आणि जैन १ अशी विभागणी आहे. या सव्वीस लोकांत रूढ अर्थाने ज्यांना हिंदू समजले जाते त्या कुणबी, ओ.बी.सी., क्षत्रिय या गटात  मोडल्या जाणा-या  जातींचा एकही प्रतिनिधी नाही. तसेच त्यांच्यात बौद्ध धर्मियांचा एकही प्रतिनिधी नाही. अति महत्वाच्या पदांवर २ दलित व्यक्ती दिसत असल्या तरी त्या बौद्ध नसणा-या आहेत.

दुय्यम महत्वाच्या आयोगांच्या प्रमुखांचीही येथे नोंद घेतली नाही. अर्थात ती घेतली तरी निष्कर्षांमध्ये कांहीच फरक पडत नाही.

केंद्रीय मंत्री मंडळात दुय्यम महत्वाच्या जागांवर बहुजनांचे प्रतिनिधी दिसतात, पण ती पदे दुय्यम असल्याने येथे विचारात घेतली नाहीत. 

एक विशेष निरीक्षण म्हणजे सर्वोच्च पदांवर जे ९ ब्राम्हण आहेत, त्यात एकही मराठी ब्राम्हण नाही. तसेच या ९ ब्राम्हण व्यक्तींमध्ये हिंदुत्ववादाचा लवलेश देखील नाही. ब्राम्हण वाचकांनी याची नोंद घ्यावी.

सर्वोच्च पदांवर एकही बहुजन असू नये, असे का, याचा बहुजनवाद्यांनी अवश्य विचार करावा. 

पुढे सर्वोच्च पदांवर कोण-कोण  आहेत त्याची यादी दिली आहे:

भारत २०१३
राष्ट्रपती: श्री प्रणव मुखर्जी: ब्राम्हण 
उप राष्ट्रपती: हमीद अन्सारी: मुस्लिम 
सर्वोच्च न्यायाधीश: अल्तमस कबीर: मुस्लिम
लोकसभा सभापती: मीरा कुमार: दलित 

पंतप्रधान: श्री मन मोहन सिंग : शीख
सत्तारूढ पक्षाच्या नेत्या: श्रीमती सोनिया गांधी: ख्रिस्ती
संरक्षण मंत्री : ए.के. अंथोनी : ख्रिस्ती
परराष्ट्र मंत्री: सलमान खुर्शीद: मुस्लिम
गृहमंत्री: सुशील कुमार शिंदे: दलित 
अर्थमंत्री: पी. चिदम्बरम: ब्राम्हण 

सेनाप्रमुख: बिक्रम सिंग: शीख
विमानदल प्रमुख: नॉर्मन ए.के. ब्राउन : ख्रिस्ती
नौदल प्रमुख: डी.के. जोशी: ब्राम्हण 
सीमा सुरक्षा दल प्रमुख: सुभाष जोशी: ब्राम्हण
इंडो-तिबेटन सीमा बल: अजय चढा: शीख
न्याशनल सिक्युरिटी गार्डस: अरविंद रंजन: कायस्थ 

रॉ प्रमुख: आलोक जोशी: ब्राम्हण
आय.बी.प्रमुख: आसिफ इब्राहिम: मुस्लिम
सी.बी.आय. प्रमुख: उमा शंकर मिश्र: ब्राम्हण

योजना आयोग अध्यक्ष: मन मोहन सिंग: शीख
योजना आयोग उपाध्यक्ष: मोन्टेक सिंग अहलुवालिया: शीख
विधी आयोग अध्यक्ष: डी.के.जैन: जैन
मुख्य निवडणूक आयुक्त: व्ही.एस.सम्पथ: ब्राम्हण
मानवाधिकार आयोग प्रमुख: के.जी.बालकृष्णन: ख्रिस्ती 
राष्ट्रीय महिला आयोग प्रमुख: ममता शर्मा: ब्राम्हण 
राष्ट्रीय मागासवर्ग आयोग प्रमुख: एम.एन.राव: ब्राम्हण 

हेही वाचा: 
मी बहुजनवादापासून दूर का झालो?
भित्यापाठी ब्रम्हराक्षस 
पंजाब मधील खत्री लोक........
मी ख्रिस्ती नाही, तरीही मी हे लिहित आहे.

Wednesday, November 28, 2012

बहुजनवाद्यांचे ब्राम्हणांविषयी आकलन

-महावीर सांगलीकर

बहुजन चळवळीतले लोक ब्राम्हणांना बहुजनांचा सर्वात मोठा शत्रू मानतात. त्यांनी ब्राम्हणांच्या विरोधात युद्ध पुकारले आहे. पण बहुजनवाद्यांचे ब्राम्हणांविषयी आकलन फारच तोकडे असते. कोणत्याही युद्धात जर शत्रूची नीट माहिती नसेल तर शत्रूचा विजय नक्की असतो. आणखी पाच हजार वर्षे ब्राम्हणांशी लढलात तरी बहुजनांचा विजय होवू शकत नाही. त्यामुळे बहुजनवाद्यांनी दिवास्वप्नातून बाहेर यावे. बहुजनांच्या बामसेफी डरकाळ्यांनी ब्राह्मणांचे कांहीच नुकसान होत नाही, फार तर त्यांची करमणूक होत असते.

हा लेख वाचून बहुजनवादी वाचक माझ्यावर मी ब्राम्हणवादी असल्याचा आरोप करतील. करोत बापडे, कारण त्यांचे माझ्या बाबतीतील आकलनही तोकडेच आहे. पण मी जसा बहुजनवादी नाही, तसा ब्राम्हणवादीही नाही. किंबहुना मी या दोन्हीपैकी एकाही गटात मोडत नाही याचा मला अभिमान आहे. हे दोन्ही गट आपल्या देशाला लागलेले कलंक आहेत, आणि त्यांच्यामुळे या दोन्ही गटातील समाजांचेच नुकसान होणार आहे. अर्थातच त्याचा फायदा या दोन्ही गटांबाहेरील समाजांना होणार आहे. अर्थात ही गोष्ट देशाच्या दृष्टीने चांगलीच आहे. असो.

बहुजनवाद्यांचे ब्राम्हणांविषयी आकलन 

बहुजनवादी नेते आणि त्यांचे अनुयायी ब्राम्हण समाज हा संघटीत आणि एकगठ्ठा आहे असे समजतात. त्यांना ब्राम्हणांच्या मधील भेद, जाती, त्यांचे एकमेकांशी असलेले संबंध याविषयी कसलीच माहिती नसते. त्यामुळे त्यांच्यातील मतभेदांचा फायदा घेवून समाज कारण करणे बहुजनवादी नेत्यांना कधी जमणे शक्य नाही. 

बहुजनवादी नेते जे ब्राम्हण ब्राम्हणवादाच्या विरोधात लढत असतात, विधायक काम करत असतात, त्यानांही आपले शत्रू मानत असतात. महावीर, गौतम बुद्ध, महात्मा फुले, डॉक्टर आंबेडकर यांनी आपल्या मोहिमेत ब्राम्हणांना देखील सहभागी करून घेतले होते. पण आजचे बहुजनवादी नेते स्वत:ला या महापुरुषांपेक्षा शहाणे समजू लागले आहेत. त्यामुळे त्यांना ब्राम्हणांची सावलीदेखील नकोशी झाली आहे.

बहुजनवाद्यांचा ब्राम्हणांविषयी असा समज आहे की सगळे ब्राम्हण, त्यांच्या जाती या पुरोहित असतात. पण प्रत्यक्षात पुरोहितगिरीशी कसलाच संबध नसणा-या अनेक ब्राम्हण जाती भारतभर आहेत. शेतकरी संघटनेचा नेता ब्राम्हण असल्यास ती गोष्ट बहुजनवादी नेत्यांना खटकते, ब्राम्हणांचा शेतीशी काय संबध असे ते विचारतात, पण त्यांना हे माहीत नसते की परंपरेने शेती करणा-या ब्राम्हणांच्या अनेक शेतकरी जाती आहेत. 

तीच गोष्ट लढाऊपणाची. बहुजनवाद्यांचा एक गोड गैरसमज असा आहे की ब्राम्हण लढू शकत नाहीत. प्रत्यक्षात ब्राम्हणांच्या अनेक लढावू जाती आहेत. त्यांची रेजिमेंट नसली म्हणून काय झाले? शिवाय ब्रम्हक्षत्रिय हाही एक प्रकार भारतभर आहेच. हे लोक ब्राम्हण, पण क्षत्रियाचे काम करतात, म्हणून त्यांना ब्रम्हक्षत्रिय म्हणतात.

आता हे खरे आहे की ब्राम्हणवादी ब्राम्हण हे एक संकटच आहे, पण त्यांच्याशी लढतांना बहुजनवादी नेते सगळ्याच ब्राम्हणांना टार्गेट करत असतील तर तो एक मूर्खपणाच आहे. 

(हा लेख वाचून ब्राम्हणवादी वाचकांनी  हुरळून जायचे कारण नाही, कारण पुढच्या लेखात मी तुमच्याबद्दल  लिहिणार आहे) 

हेही वाचा:
मी बहुजनवादापासून दूर का झालो?
मूळनिवासीवाद भारतीय घटनेच्या विरोधात
बामसेफने दलितांच्या धर्मांतराविषयी आपली भूमिका स्पष्ट करावी

Thursday, July 26, 2012

गर्व से कहो हम शूद्र हैं .........

-महावीर सांगलीकर

भारतात एक काळ असा होता की येथील प्रत्येक जात समूहाचे लोक स्वत:ला क्षत्रिय किंवा ब्राम्हण म्हणवून घेण्यात धन्यता मानत. ज्यांच्या सात पिढ्यात कोणी शस्त्र हाती घेतले नाही ते स्वत:ला मोठ्या अभिमानाने क्षत्रिय म्हणवून घेत. तसाच प्रकार स्वत:ला ब्राम्हण म्हणवून घेणा-या कांही जमातींचा. त्यांच्या सात पिढ्यात कोणी शास्त्र हाती घेतले नाही. क्षत्रिय किंवा ब्राम्हण म्हणवून घेतल्याने छाती फुगत असेल तर आपण ते नसतानाही ते आहोत हे समजण्यात मानसिक समाधान होते.

पण मंडल आयोगाच्या शिफारशींची अंमलबजावणी झाली आणि अनेक जाती समूह स्वत:ला शूद्र मानायला लागले. भल्या भल्या क्षत्रिय जातींना आपण क्षत्रिय नसून शूद्र आहोत याचा साक्षात्कार होवू लागला. स्वत:ला अमुक-तमुक ब्राम्हण म्हणवून घेणारे जातसमूह गळ्यात जानवे घालून आपल्या जातीला शूद्र कसे ठरवता येईल याचा शास्त्राधार शोधू लागले. हा सगळा खटाटोप केवळ आपल्या जातीला सरकारी आरक्षण मिळावे या एकाच उद्देशाने केला गेला, केला जात आहे.

स्वार्थासाठी, 'जातीसाठी माती खावी' या उक्तीला जागण्यासाठी, कोणी स्वत:ला काय म्हणवून घेतात याचा फारसा विचार करण्याची गरज नाही, पण या स्वार्थामागे ज्या लबाड्या आहेत, जे ढोंग आहे त्याचा पर्दाफाश तर झालाच पाहिजे.

बामसेफी विचारवंत स्वत:ला क्षत्रिय म्हणवून घेणा-यांना शूद्र ठरवण्यात आघाडीवर असतात. क्षत्रिय म्हणवून घेणे म्हणजे वर्णव्यवस्थेचे समर्थन करणे असा त्यांचा दावा आहे. असे असेल तर मग स्वत:ला शूद्र म्हणवून घेणे हेदेखील वर्णव्यवस्थेचे समर्थन ठरते. शिवाय स्वत: तथागत गौतम बुद्ध यांना आपण क्षत्रिय आहोत याचा, तेही शाक्य क्षत्रिय असण्याचा प्रचंड अभिमान होता. मग त्यांच्यासाठी बामसेफी विचारवंत कोणता न्याय लावतात? अर्थातच तो विषय काढायचा नाही असेच त्यांचे धोरण असतात.

स्वत:ला ब्राम्हण काय किंवा क्षत्रिय काय, वैश्य काय किंवा शूद्र काय, असे म्हणवून घेणे चुकीचेच आहे. पण यातही गम्मत अशी आहे की जे लोक स्वत:ला क्षत्रिय किंवा ब्राम्हण अभिमानाने म्हणवून घेतात, त्यांच्यात एक प्रकारे आत्मविश्वास तयार होतो. त्याचा त्यांना फायदाही होतो. या उलट जे लोक स्वत:ला शूद्र म्हणवून घेतात त्यांच्या मनात न्यूनगंडाशिवाय दुसरे कांहीच तयार होवू शकत नाही.

जे लोक वर्णव्यवस्था आणि जातीव्यवस्था या दोन्ही गोष्टींच्या विरोधात सकाळ-संध्याकाळ कोकलत असतात, त्यांनी या गोष्टी कशा भक्कम होतील हेच पाहिले आहे. आता हे लोक 'बहुजन' असल्याने त्यांची संख्या लई मोठी. त्यामुळे बहुजन समाजातून वर्णव्यवस्था आणि जातीव्यवस्था या गोष्टी नष्ट होतील, अशी स्वप्ने बघणे सोडूनच दिले पाहिजे. या गोष्टी केवळ अभिजन समाजातूनच नष्ट होवू शकतात, किंबहुना ब-यापैकी नष्ट झालेल्याही आहेत.

शिवाय भारतात जोवर जातीआधारीत आरक्षण आहे, तोवर जाती नष्ट होणे शक्य नाही. आता असे आरक्षण बहुजन समाजातील जातींच्या आवडीचा विषय आहे, अभिजन समाजाला आरक्षणाची गरजही नाही आणि आवडही नाही.

आजवरचा भारताचा इतिहास पाहिला तर तो ज्यांना आरक्षण नव्हते अशा अभिजनांनी घडवला आहे. मग ते बुद्ध-महावीर असतील, छ. शिवाजी महाराज असतील किंवा गांधी-बोस असतील. त्यामुळे इतर लोक फक्त 'गर्व से कहो हम शूद्र हैं' असेच म्हणत रहाणार आहेत.

हेही वाचा:
अभिजनांची संस्कृती आणि बहुजनवाद
आर.एस.एस. आणि बामसेफ: एकाच नाण्याच्या दोन बाजू
मी बहुजनवादापासून दूर का झालो?

Friday, July 6, 2012

भित्यापाठी ब्रम्हराक्षस ..............

-महावीर सांगलीकर

अनेकांना सतत कुणाची तरी, कशाची तरी भीती वाटत असते. अशा भीतीला मानसशास्त्रात फोबिया असे म्हंटले जाते. फोबियाचे शेकडो प्रकार आहेत. कुणाला अंधाराची भीती वाटते, कुणाला पाण्याची भीती वाटते, कुणाला झुरळाची भीती वाटते, कुणाला उंच जागेवर जाण्याची भीती वाटते, तर कुणाला डॉक्टरचीही भीती वाटते. कुणाला कशाची भीती वाटेल हे सांगता येत नाही. माझा एक मित्र दोरीला घाबरत असे. त्याला दोरीच्या ठिकाणी साप असल्याचा भास होत असे.

अनेक लोक आपल्या बायकोला देखील घाबरत असतात. नवरा आपल्या बायकोला घाबरतो, बायको झुरळाला घाबरते, म्हणजे अशा नव-यांनी झुरळाला आपले मित्र मानले पाहिजे. शत्रूचा शत्रू तो आपला मित्र. (हे आपले उगीच गम्मत म्हणून बरे का..)

हा फोबिया इथेच थांबत नाही. पूर्वग्रह आणि पक्षपात यातून अनेक लोक एखाद्या विशिष्ट समुदायाला घाबरत असतात. त्यातून असे लोक त्या समुदायाला सतत टार्गेट करत रहातात. हिटलरला ज्यूडिओ फोबिया (म्हणजे ज्यू लोकांविषयी भीती) होता. भारतात हिंदुत्ववादी लोक मुस्लीम फोबिया, ख्रिश्चन फोबिया, काँग्रेस फोबिया, पाकिस्तान फोबिया अशा अनेक फोबियांना बळी पडलेले आहेत. दुसरीकडे बहुजनवादी लोक ब्राम्हण फोबियाला बळी पडले आहेत. असे फोबियाज सोशल फोबिया या प्रकारात मोडतात. सोशल फोबिया हा केवळ भीती पुरता मर्यादित उरत नाही, तर असे फोबियाज झालेले लोक त्यातून द्वेष, तिरस्कार, न्यूनगंड अशा अनेक मनोविकारांना बळी पडत असतात.

अतिरेकी भीती किंवा फोबिया हा एक मनोरोग आहे. वर उल्लेख केले सगळे फोबिया हे या मनोरोगाचे वेगवेगळे प्रकार आहेत. या सगळ्यात बहुजनवाद्यांना झालेला ब्राम्हण फोबिया हा मनोरोग मला सगळ्यात जास्त धोकादायक वाटतो. कारण ब्राम्हण फोबिया या मनोरोगात फक्त भीती हा प्रकार नसून आपल्या अपयशाचे कारण ब्राम्हण लोक आहेत असे मानून अपयशाचे सगळे खापर त्यांच्यावर फोडणे हा प्रकार चालत असतो. यातून बहुजनवादी लोक आपल्या अपयशाची खरी कारणे कोणती हे शोधायच्या फंदातच पडत नाहीत. खरे म्हणजे ब्राम्हण अल्पसंख्य असून बहुजनांची संख्या त्यांच्या कितीतरी पट आहे. तेंव्हा बहुजनांनी त्यांना घाबरण्याचे कांही कारण नाही. पण आपले अपयश लपवण्यासाठी बहुजनवाद्यांकडून खेळण्यात येणा-या या 'ब्लेम गेम' मध्ये ब्राम्हणांना टार्गेट करणे खूप सोपे आणि सोयीचे असल्याने त्यांना सतत टार्गेट करण्यात येते एवढाच त्याचा अर्थ.

ज्यांना ब्राम्हण फोबिया झालेला आहे असे अनेक लोक तुम्ही पाहिले असतील. हा फोबिया झालेल्या लोकांची अवस्था एखाद्या भित्रट माणसामागे ब्रम्हराक्षस लागल्यास त्याची अवस्था कशी होईल तशी झालेली आहे. त्यांना इतिहासात आणि वर्तमानात जिकडे-तिकडे हा ब्रम्हराक्षस दिसत असतो. या ब्रम्हराक्षसाने गेली पाच हजार वर्षे आपल्यावर अत्याचार केले, आपल्यावर गुलामगिरी लादली, आपल्याला शिक्षण घेवू दिले नाही, आपल्यावर जाती लादल्या, आमची नावे धोंडू, दगडू, कचरू अशी ठेवायला लावली असे या मनोरुग्णांना वाटत असते.

या ब्रम्हराक्षसाने उर्फ ब्राम्हणांनी खरेच असे केले असेल तर त्यातून एक भयानक अर्थ निघतो. मूठभर ब्राम्हणांनी एवढ्या मोठ्या बहुजन समाजास आपले गुलाम केले असेल, आणि तेही गेल्या पाच हजार वर्षांसाठी, तर ब्राम्हण हे बहुजनांपेक्षा श्रेष्ठ ठरतात, असाच त्याचा अर्थ आहे.

हेही वाचा:
बहुजनवाद: शिक्षणबंदीचे सत्यशोधन
अभिजनांची संस्कृती आणि बहुजनवाद
मूळनिवासीवाद भारतीय घटनेच्या विरोधात
वैचारिक विकासातील मानसिक अडथळे

Thursday, June 21, 2012

आर.एस.एस. आणि बामसेफ: एकाच नाण्याच्या दोन बाजू

-महावीर सांगलीकर

एकीकडे आर.एस.एस. सारख्या हिंदुत्ववादी संघटनांच्या नादी बहुजन समाजातील लाखो युवक मुस्लीम विरोधी झाले आहेत, तर दुसरीकडे त्याच समाजातील लाखो युवक बामसेफसारख्या एकांगी विचारसरणीच्या नादी लागून ब्राम्हण विरोधी झाले आहेत. हिंदुत्ववादी युवक मुस्लिमांचा प्रचंड द्वेष करतात, तसाच द्वेष बामसेफी युवक ब्राम्हणांचा करतात. पण आर.एस.एस. आणि बामसेफ या एकाच नाण्याच्या दोन बाजू असून या संघटना आपला वापर करून घेत आहेत हे या युवकांच्या लक्षात येत नाही. तसे ते लक्षात येणे शक्यही नाही. कारण बहुतेक अनुयायांना आपले नेते काय सांगतात तेच खरे वाटते, या अनुयायांना डोके या नावाचा अवयव असला तरी ते त्याचा वापर करत नसतात. पण त्यांचे नेते आपल्या डोक्याचा उपयोग आपल्या बिनडोक अनुयायांचा वापर करून घेण्यासाठी करत असतात.

जर आपण बारकाईने निरीक्षण केले तर आर.एस.एस. आणि बामसेफ: एकाच नाण्याच्या दोन बाजू आहेत हे लगेच लक्षात येईल. या दोन्ही संघटनांच्या विचार सरणीत कमालीचे साम्य आहे. पुढील गोष्टी पहा:

आर.एस.एस. ही ब्राम्हणवादी संघटना आहे. त्यामुळे त्या संघटनेचा वर्णव्यवस्था आणि जातीव्यवस्था यावर विश्वास आहे. बामसेफ ही संघटना देखील तिच्या पद्धतीने वर्णव्यवस्था आणि जातीव्यवस्था यावर विश्वास ठेवते. एवढेच नाही, तर जातीव्यवस्था कशी भक्कम होईल यासाठी बामसेफ ही संघटना कसोशीने प्रयत्न करत आहे आणि त्यात तिला ब-यापैकी यशही मिळाले आहे. अलीकडच्या काळात भारतात प्रत्येक जातीत जातीयवाद वाढत गेला याचे श्रेय बामसेफ या संघटनेलाच जाते.

आर.एस.एस.ने महात्मा गांधी यांना सतत विरोध केला. याच कंपूने पुढे महात्मा गांधी यांचा खून घडवून आणला. आता बामसेफचे विकारवंत महात्मा गांधी यांचा खून आपल्या विचार सरणीतून पुन:पुन्हा करत आहेत.

आर.एस.एस. ही संघटना नेहमी काँग्रेस विरोधी राहिली आहे. बामसेफ देखील आर.एस.एस. प्रमाणेच काँग्रेस विरोधी संघटना आहे.

आर.एस.एस. या संघटनेचा नेहरू-गांधी या घराण्यावर प्रचंड राग आहे. या घराण्यावर तसाच राग बामसेफ या संघटनेचाही आहे.

ब्राम्हणवादानुसार कलियुगात केवळ ब्राम्हण आणि शूद्र हे दोनच वर्ण उरले आहेत. बामसेफमध्येदेखील याच तत्वज्ञानाचा प्रचार केला जातो. तेथे अनुयायांना ब्राम्हण सोडून सगळे शूद्र आहेत हे पुन:पुन्हा सांगितले जाते.

मला तर असे वाटते की बामसेफ ही आर.एस.एस.चेच आणखी एक विंग आहे. आपण जी कामे करू शकत नाही, ती करण्याची सुपारी आर.एस.एस.ने बामसेफ या संघटनेस दिली आहे. आर.एस.एस.ने बामसेफला महात्मा गांधी, काँग्रेस, गांधी- नेहरू घराणे याना बदनाम करण्याची, वर्ण व्यवस्था व जातीव्यवस्था भक्कम करण्याचीसुपारी दिली आहे. आर.एस.एस. ही संघटना स्वत: ही कामे आपल्या पद्धतीने करत आहेच, पण या संघटनेच्या अनुयायांना आपली पातळी सोडून शिवीगाळीच्या भाषेत बदनामी मोहीम राबवता येत नाही. बामसेफच्या नेत्यांना अनुयायांना शिवीगाळ करणे चांगलेच जमते, हा त्यांचा गुण आर.एस.एस. ला चांगलाच उपयोगी पडत आहे.

आता कोणी म्हणेल की मग बामसेफवाले ब्राम्हणांना कशा काय शिव्या देतात? तर ते केवळ दाखवायचे दात आहेत. बामसेफवाले ब्राम्हणांना शिव्या देत असले, त्याना विदेशी ठरवत असले, त्यांना भारतातून हाकलून काढण्याची भाषा करत असले तरी तरी त्यामुळे ब्राम्हणांना कांही फरक पडत नाही. उलट त्यात ब्राम्हणांचा फायदाच झाला आहे, कारण बामसेफमुळे ब्राम्हण कधी नव्हे इतके संघटीत झाले आहेत.

बामसेफचे वाचाळ लोक आपल्या भाषणातून ब्राम्हणांना भारतातून हाकलण्याच्या बाता करतात, पण या संघटनेच्या कोणत्याच बातम्या सहसा वर्तमानपत्रे वा न्यूज चानेल्सवर येत नाहीत. या संघटनेला ब्राम्हणांना खरोखरच घाबरवयाचे असते तर या वाचालांनी आपली मते सार्वजनिक केली असती. तसेच त्यांना खरोखरच ब्राम्हणांना अडचणीत आणायचे असते, तर अनेक कायदेशीर मार्ग वापरून त्यांना ते करता आले असते. पण ते तसे करत नाहीत. फक्त त्यांच्या अनुयायांना ब्राम्हणांच्या विरोधात भडकावणे एवढाच त्यांचा उद्देश आहे. दुसरीकडे आर.एस.एस.ने देखील या संघटनेवर बंदी घालण्याची कधीच मागणी केली नाही हा मुद्दा लक्षात घेण्यासारखा आहे.

बामसेफ ही आर.एस.एस. प्रमाणेच केवळ बौद्धिके घेणारी संघटना आहे, हाही मुद्दा विचारात घेतला पाहिजे.

हेही वाचा:
बामसेफने दलितांच्या धर्मांतराविषयी आपली भूमिका स्पष्ट करावी
हिंदू धर्माला विरोधासाठी विरोध करणे चुकीचे


Monday, June 11, 2012

आता कसं मोकळं मोकळं वाटतंय...........

-महावीर सांगलीकर

गेली कित्येक महिने मी माझ्या महाविचार या ब्लॉग वरून माझे विचार मांडत आहे. हे विचार मांडताना बहुजन समाजाचे प्रबोधन व्हावे हा मुख्य हेतू डोळ्यासमोर ठेवला होता. तो हेतू ब-यापैकी साध्य झाला असे मला वाटते. या काळात मला अनेक नवे मित्र आणि नवे शत्रू मिळाले. अनेकांनी इमेल व फोन वरून माझ्या लेखांचे कौतुक केले. अनेकांच्या प्रत्यक्ष ओळखीही झाल्या. अनेक धमक्याही आल्या. धमक्या देणा-यांकडे मी माझ्या पद्धतीने, एकट्याने पाहून घेतले.

पण ज्यांच्या प्रबोधनासाठी मी हे लिखाण केले, त्या बहुजन समाजातील कांही लोक निव्वळ मूर्ख आणि विचारशून्य असतात हेही मी समजून चुकलो. खरे तर अशा लोकांची संख्या बहुजन समाजात फार कमी आहे, पण ज्याप्रमाणे एक सडका आंबा इतर चांगल्या आंब्याना सडवून टाकतो, तसाच कांही प्रकार बहुजनांच्या बाबतीत झाला आहे.

'बहुजन' हे नाव घेणा-या कांही संघटना समाजात विखारी विचार पसरवण्याचे काम नेटाने करत आहेत. खेदाची गोष्ट ही आहे की बहुजन समाजातील अनेक तरुण अशा संघटनांच्या विखारी प्रचाराला बळी पडत आहेत. या संघटना बहुजन समाजातील लोकांना त्यांच्या-त्यांच्या जातीच्या आधारावर संघटीत करत आहेत. जातीव्यवस्था मजबूत करण्याचे काम या संघटनांकडून इमाने-इतबारे चालले आहे. अशा संघटनांमुळेच कधी नसेल एवढी आज जातीव्यवस्था मजबूत झाली आहे.

या संघटना कोणतेही विधायक काम करत नाहीत, त्यांचा सगळा भर आंबेडकर हे गांधींपेक्षा कसे श्रेष्ठ, गांधी कसा रंगीला होता, हिंदू धर्म कसा वाईट आहे, ब्राम्हण कसे बदमाश असतात अशा उच्च विचारांवर चर्चा करण्यावरच असतो. त्यांच्या हाती फेसबुक नावाचे आयते कोलीत मिळाले आहे. त्याच्यावर एक नजर टाकली तरी आपल्याला या विकारवंतांच्या विकारांची चुणूक बघायला मिळते.

मला सगळ्यात वाईट वाटले ते या गोष्टीचे की हे विकारवंत लोक फेसबुकवर जेंव्हा गांधीजींना बदनाम करतात, तेंव्हा मराठा व इतर बहुजन समाजातील कांही व आंबेडकरी समाजातील बरीच फेसबूकी पोरे या बदनामीला लाईक करतात, शेअर करतात. मी या पोरांची वये तपासली तेंव्हा मला असे दिसले की हे सगळेजण अजाण, संकारक्षम वयातील, स्वत:चे विचार नसणारी मुले आहेत. त्या मुलांच्या भविष्याच्या दृष्टीने हे तर फारच धोकादायक आहे. ज्या वयात आपले करीअर घडविण्याला, भव्य दिव्य कांहीतरी करून दाखवण्याचे स्वप्ने बघण्याला महत्व द्यायला पाहिजे, त्या वयात ही मुले नाझीवादी संघटनांच्या आणि विचारांच्या कचाट्यात सापडली आहेत. हिंदुत्ववादी मुलांच्या बाबतीत देखील हेच म्हणता येईल.

अशा विचारांच्या नादी लागून खरोखरच वेडे झालेले, घरदार उद्ध्वस्त झालेले लोक मी पाहिले आहेत.

द्वेष, तिरस्कार, असूया हे रोग आहेत, त्याने आपला तोटाच होतो हे जेंव्हा यांच्या लक्षात येईल, तेंव्हाच हे लोक या नवनाझींच्या कचाट्यातून सुटतील.

आता कसं मोकळं मोकळं वाटतंय...........

ज्याना चांगले काय आणि वाईट काय हे कळत नाही, ज्यांनी कळत नसल्याचे सोंग घेतले आहे, त्यांचे प्रबोधन कोणीच करू शकत नाही, याची जाणीव झाल्यावर मी माझ्या धोरणात मोठा बदल केला आहे. त्यातील सगळ्यात पहिली पायरी म्हणजे मी माझ्या फेसबुक अकौंटवरून अनेक लोकांना, जे समाजात द्वेष पसरवण्याचे करत आहेत त्यांना अनफ्रेंड केले आहे. मला जे फोटो ट्याग केले जातात, ते मी मंजूर केल्याशिवाय माझ्या वालवर येत नाहीत. मला त्याचा एक फायदा असा झाला आहे की माझ्या वालवरचा कचरा आता गायब झाला आहे. सारे कसे स्वच्छ स्वच्छ...

आता कसं मोकळं मोकळं वाटतंय...........

Friday, April 6, 2012

संस्कृत हटवा, मराठी वाचवा..................

-महावीर सांगलीकर

मराठी भाषेला खरा धोका इंग्लिश किंवा हिंदी भाषेपासून नाही, तर संस्कृत भाषेपासून आहे हे हरेक मराठी माणसाने ध्यानात ठेवले पाहिजे. आज मराठीच्या प्रेमाचे ढोंग करणा-यांच्या ओठात जरी मराठीविषयी जिव्हाळा दिसत असला तरी त्यांच्या पोटात मराठीविषयी नाही, तर संस्कृत भाषेविषयी जिव्हाळा आहे. भाषाशुद्धीच्या नावाखाली मराठी भाषेचे संस्कृतीकरण करणे हे त्यांचे मुख्य ध्येय आहे. आपण त्यांचा हा मनसुबा उधळून लावला पाहिजे. त्यासाठी सगळ्यात अगोदर त्यांनी मराठीत घुसवलेले संस्कृत शब्द आपण वापरण्याचे जाणून-बुजून बंद करायला पाहिजेत.

संस्कृत ही भाषा मूळ नाही हे संस्कृतवाद्यांना माहीत असते, पण बहुजनांच्या मराठी, हिंदी वगैरे भाषांना दुय्यम ठरवण्यासाठी ते लोक नेहमी संस्कृत भाषेचे महात्म्य उगळत बसलेले असतात, संस्कृत ही भाषा इतर सगळ्या भाषांची जननी असल्याचे सांगत रहातात. या खोटारडेपणाला बळी पडून बहुजन समाजाच्या मनात आपल्या भाषेविषयी न्यूनगंड तयार होतो. हे टाळायचे असेल तर आपणास संस्कृतचे स्तोम उधळून लावले पाहिजे. त्यासाठी आपणास ’संस्कृत हटवा, मराठी वाचवा’ ही मोहीम राबवली पाहिजे. या मोहीमेचा पहिला भाग म्हणजे आपण मराठी भाषेतून संस्कृत शब्दांची हकालपट्टी केली पाहिजे.

मनुवाद्यांच्या मनात संस्कृत भाषेबद्दल न्यूनगंड तयार करणे हे बहुजनांचे धोरण असले पाहिजे. मनुवाद्यांचा जीव संस्कृत भाषा आणि वेद यांच्यात आहे. या दोन्ही गोष्टींचे महात्म्य संपवले की मनुवाद्यांचा सांस्कृतिक आणि धार्मिक दहशतवाद संपलाच म्हणून समजा.

संस्कृत शब्द कसे ओळखावेत?
मूळात संस्कृत भाषा ही आमचेच अनेक शब्द उचलून, त्यावर संस्कार करून तयार झाली आहे. त्यामूळे कोणते शब्द आपले आहेत आणि कोणते शब्द संस्कृत आहे हे ओळखणे तसे जरा अवघड आहे, पण पुढील बाबी ध्यानात ठेवल्या तर संस्कृत शब्द ओळखणे फारच सोपे आहे.

१. ज्या शब्दात क्ष, ज्ञ, ष, ऋ, ङ, ञ ही अक्षरे आहेत ते सगळे शब्द संस्कृत आहेत, कारण ही अक्षरे आपल्या मूळ मराठी भाषेत नाहीत तर ती संस्कृत भाषेतून मराठीत आली आहेत.

२. ज्या शब्दात ’र’युक्त जोडाक्षर असते असे सगळे शब्द जास्तकरून संस्कृत भाषेतून मराठीत आले आहेत. ही जोडाक्षरे ’पोटफोड्या’ र (जसे प्र, क्र, ब्र, त्र, द्र वगैरे), रफार (अर्क, तर्क वगैरे), कृ, गृ, वगैरे)

३. इंग्लिश भाषेतील शब्दांना बदली शब्द म्हणून संस्कृत शब्द तयार हा संस्कृतवाद्यांचा आवडता उद्योग असतो. जसे भ्रमणध्वनी, संगणक वगैरे.

मराठी भाषेतील संस्कृत शब्द हाकलण्याची पहिली व सगळ्यात सोपी पायरी म्हणजे वरील भ्रमण्ध्वनी, संगणक यासारखे बनावट संस्कृत शब्द वापरण्याचे बंद करणे. आपण टेबलला टेबल म्हणतो, सायकलला सायकल म्हणतो, तसेच कॉंम्प्यूटरला कॉंम्प्यूटर आणि मोबाईल फोनला मोबाईल फोनच म्हणावे. उगीच संगणक, भ्रमण्ध्वणी असले फालतू संस्कृत शब्द वापरू नयेत.

दुसरे म्हणजे मराठी भाषेत रूळलेले हिंदी, कन्नड, अरबी, फारसी, इंग्लिश वगैरे भाषेतील शब्द नेहमीच वापरावेत. संस्कृतवादी लोक आपल्याला या भाषांचा द्वेष करायला शिकवतात. पण आपण हे ध्यानात घ्यायला पाहिजे की या भाषांनी आपल्यावर कधीही अन्याय केला नाही. या भाषा शिकायला आपल्याला कधीही बंदी नव्हती व नाही. याउलट संस्कृत भाषा ही आपल्यावर अन्याय करण्यासाठीच तयार करण्यात आली होती. त्यामुळे संस्कृत भाषेबद्दल आपुलकी बाळगायचे आपल्याला कांहीच कारण नाही. याउलट संस्कृतचे उरले-सुरले महात्म्य संपवण्यात आपले बरेच फायदे आहेत.

Wednesday, February 2, 2011

बहुजनांचा वैचारीक गोंधळ





अलिकडे अनेक बहुजन गांधीजींना अगदी खालच्या पातळीवर जावून शिव्या घालू लागले आहेत. त्यांना गांधीजीपेक्षा नथुराम-सावरकर हे जवळचे वाटू लागले आहेत. अनेक बहुजनांचा वैचारीक गोंधळ उडालेला आहे. गांधीजींना विरोध करणे म्हणजे गोडसेवाद्यांना बळ देणे हे बहुजनांच्या कधी लक्षात येणार?


डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांचे गांधीजींशी प्रचंड मतभेद होते. पण बाबासाहेबांनी गांधींबद्द्ल कधी गैर उदगार काढले आहेत काय? बाबासाहेबांचे नाव घेवून गांधीजींना घाणेरड्या शिव्या घालणे हा बाबासाहेबांचा अपमान आहे. डॉ. बाबासाहेब गांधीजींचा द्वेष करत असत काय?

ज्यांचे गांधींबद्द्ल वैचारीक मतभेद आहेत त्यांनी ते सभ्य भाषेत मांडले पाहिजेत.

प्रबोधनकार ठाकरे, नाना पाटील, कर्मवीर भाऊराव पाटील, आण्णा भाऊ साठे , गाडगे बाबा, जेधे-जवळकर, भास्करराव जाधव असे अनेक बहुजन नेते गांधीजींना मानत असत. मग तुम्ही या सगळ्यांचे काय करणार? गांधी जर इतके वाईट होते तर त्यांच्या खुनानंतर बहुजनांनी ब्राम्हणांची घरे का जाळली?

ज्यांना गांधीजी खरेच खलनायक वाटत असतील, त्यांनी छ. शिवाजी महाराजांचे उदाहरण लक्षात घ्यावे. महाराजांनी अफझलखानास मारल्यावर सन्मानाने त्याचे दफन केले. त्याच्याबद्दल कधी द्वेषभाव ठेवला नाही. छ. शिवाजी महाराजांचा हा गुण आम्ही घेणार आहोत काय? की ज्या दिवशी मनुवाद्यांनी गांधीजीन्चा खून केला तो दिवसही आम्ही गांधी विरोध दिन म्हणून साजरा करणार आहोत?


भारतातील सर्व महापुरुषांना त्यांच्या-त्यांच्या जातीने वाटून घेतले आहे. गांधीजी जर ब्राम्हण असते तर त्यांचा खून झालाच नसता. गांधीजी जर बनिया नसते तर आज त्यांना शिव्या देणार्‍या बहुजनांनी त्यांना डोक्यावर घेतले असते. पण बिच्चारे गांधीजीं! त्यांच्या दुर्दैवाने त्यांची जात मायक्रो मायनॉरिटीमध्ये मोडते.


असो! शेवटी गांधी युरोपिअन, अमेरीकन, आफ्रीकन लोकांनाच कळणार. वैदिक ब्राम्हणांनी जसे बौद्ध धर्माला भारतातून संपवले, पण तो त्यांच्या नाकावर टिच्चून जगभर पसरला, अगदी त्याचप्रमाणे गांधीजी जगभर पसरत चालले आहेत. खेदाची गोष्ट ही कि भारतातून त्यांना संपवण्यास बहुजनांनी वैदिक ब्राम्हणांना भरभरून मदत केली आहे.

महाविचार LATEST

Popular Posts This Week