सत्य-असत्याशी मन केले ग्वाही, देखियले नाही बहुमता -संत तुकाराम
Showing posts with label ब्राम्हणवाद. Show all posts
Showing posts with label ब्राम्हणवाद. Show all posts

Thursday, January 17, 2013

बहुजनवाद्यांनी आत्मपरीक्षण करावे

-महावीर सांगलीकर 

भारत देश हा नेहमीच अल्पसंख्य समाजांकडून शाषित राहिला आहे. याला कारण अल्पसंख्य समाजाचे गुण हे तर आहेच, पण त्याचा बरोबर बहुजन समाजाचा नाकर्तेपणाही आहे.

इथे मी एक महत्वाचे निरीक्षण नोंदवत आहे. हे निरीक्षण आहे आज देशातील सर्वोच्च महत्वाची पदे ज्यांच्या ताब्यात आहेत ते लोक कोणत्या समाजाचे आहेत त्याचे. ही पदे म्हणजे राष्ट्रपती, उप-राष्ट्रपती, लोक सभेचे सभापती, प्रधानमंत्री, गृहमंत्री, संरक्षण मंत्री, परराष्ट्र मंत्री, अर्थमंत्री, तीनही संरक्षण दलांचे प्रमुख, सहायक दलांचे प्रमुख, विविध हेर खात्यांचे प्रमुख, विविध आयोगाचे प्रमुख. त्या निरीक्षणात असे दिसते की या देशातील सर्वोच्च पदांवर शीख, ब्राम्हण, ख्रिस्ती आणि मुस्लिम या चार समाजातील लोकांचा भरणा मोठ्या प्रमाणावर आहे.

वर उल्लेख केलेल्या अतिमहत्वाच्या पदांवर एकूण २६ व्यक्ती आहेत. त्यात ब्राम्हण ९,  शीख ५, मुस्लिम ४, ख्रिस्ती ४, दलित २, कायस्थ १ आणि जैन १ अशी विभागणी आहे. या सव्वीस लोकांत रूढ अर्थाने ज्यांना हिंदू समजले जाते त्या कुणबी, ओ.बी.सी., क्षत्रिय या गटात  मोडल्या जाणा-या  जातींचा एकही प्रतिनिधी नाही. तसेच त्यांच्यात बौद्ध धर्मियांचा एकही प्रतिनिधी नाही. अति महत्वाच्या पदांवर २ दलित व्यक्ती दिसत असल्या तरी त्या बौद्ध नसणा-या आहेत.

दुय्यम महत्वाच्या आयोगांच्या प्रमुखांचीही येथे नोंद घेतली नाही. अर्थात ती घेतली तरी निष्कर्षांमध्ये कांहीच फरक पडत नाही.

केंद्रीय मंत्री मंडळात दुय्यम महत्वाच्या जागांवर बहुजनांचे प्रतिनिधी दिसतात, पण ती पदे दुय्यम असल्याने येथे विचारात घेतली नाहीत. 

एक विशेष निरीक्षण म्हणजे सर्वोच्च पदांवर जे ९ ब्राम्हण आहेत, त्यात एकही मराठी ब्राम्हण नाही. तसेच या ९ ब्राम्हण व्यक्तींमध्ये हिंदुत्ववादाचा लवलेश देखील नाही. ब्राम्हण वाचकांनी याची नोंद घ्यावी.

सर्वोच्च पदांवर एकही बहुजन असू नये, असे का, याचा बहुजनवाद्यांनी अवश्य विचार करावा. 

पुढे सर्वोच्च पदांवर कोण-कोण  आहेत त्याची यादी दिली आहे:

भारत २०१३
राष्ट्रपती: श्री प्रणव मुखर्जी: ब्राम्हण 
उप राष्ट्रपती: हमीद अन्सारी: मुस्लिम 
सर्वोच्च न्यायाधीश: अल्तमस कबीर: मुस्लिम
लोकसभा सभापती: मीरा कुमार: दलित 

पंतप्रधान: श्री मन मोहन सिंग : शीख
सत्तारूढ पक्षाच्या नेत्या: श्रीमती सोनिया गांधी: ख्रिस्ती
संरक्षण मंत्री : ए.के. अंथोनी : ख्रिस्ती
परराष्ट्र मंत्री: सलमान खुर्शीद: मुस्लिम
गृहमंत्री: सुशील कुमार शिंदे: दलित 
अर्थमंत्री: पी. चिदम्बरम: ब्राम्हण 

सेनाप्रमुख: बिक्रम सिंग: शीख
विमानदल प्रमुख: नॉर्मन ए.के. ब्राउन : ख्रिस्ती
नौदल प्रमुख: डी.के. जोशी: ब्राम्हण 
सीमा सुरक्षा दल प्रमुख: सुभाष जोशी: ब्राम्हण
इंडो-तिबेटन सीमा बल: अजय चढा: शीख
न्याशनल सिक्युरिटी गार्डस: अरविंद रंजन: कायस्थ 

रॉ प्रमुख: आलोक जोशी: ब्राम्हण
आय.बी.प्रमुख: आसिफ इब्राहिम: मुस्लिम
सी.बी.आय. प्रमुख: उमा शंकर मिश्र: ब्राम्हण

योजना आयोग अध्यक्ष: मन मोहन सिंग: शीख
योजना आयोग उपाध्यक्ष: मोन्टेक सिंग अहलुवालिया: शीख
विधी आयोग अध्यक्ष: डी.के.जैन: जैन
मुख्य निवडणूक आयुक्त: व्ही.एस.सम्पथ: ब्राम्हण
मानवाधिकार आयोग प्रमुख: के.जी.बालकृष्णन: ख्रिस्ती 
राष्ट्रीय महिला आयोग प्रमुख: ममता शर्मा: ब्राम्हण 
राष्ट्रीय मागासवर्ग आयोग प्रमुख: एम.एन.राव: ब्राम्हण 

हेही वाचा: 
मी बहुजनवादापासून दूर का झालो?
भित्यापाठी ब्रम्हराक्षस 
पंजाब मधील खत्री लोक........
मी ख्रिस्ती नाही, तरीही मी हे लिहित आहे.

Thursday, October 4, 2012

गांधी विरोधकांची मानसिकता

-महावीर सांगलीकर 

आपल्या मनातील राग, द्वेष, तिरस्कार इत्यादी भावना व्यक्त करण्यासाठी माणसाला एखाद्या जिवंत अथवा मयत व्यक्तीची गरज असते. जिवंत व्यक्तिमध्ये आई, बाप, बायको, नवरा, मुलगा, भाऊ, बहिण, मित्र वगैरे ही गरज पूर्ण करतात. त्यानंतर नंबर येतो तो राजकारण्यांचा.  कुठल्या तरी राजकीय पक्षाला 'देशाचा' शत्रू मानून त्या पक्षाच्या एखाद्या किंवा सगळ्या नेत्यांना शिव्या देत बसणे हा अनेकांचा आवडता उद्योग असतो. पण हा उद्योग आजूबाजूला त्या पक्षाचे कोणी नाही हे पाहूनच केला जातो. सार्वजनिक ठिकाणी तर फारच जपून बोलले जाते. त्या पक्षाचा गल्ली-बोळातला एखादा किरकोळ कार्यकर्ता जरी तिकडे आला तर हे लोक त्याला अगदी लवून नमस्कार करतात.

राग व्यक्त करण्यासाठी मयत व्यक्तींमध्ये आपल्या येथे सगळ्यात जास्त लोकांकडून महात्मा गांधी यांना निवडले गेले आहे. यामागे या लोकांची भेकड मानसिकता हेच कारण आहे. भेकडांचे हिरो शस्त्रधारी क्रांतीकारक असतात. भेकडांना हिंसेचे टोकाचे आकर्षण असते, ते त्या क्रांतीकारकांच्या तत्वज्ञानामुळे नव्हे, तर त्यांच्याकडील शस्त्रांमुळे आलेले असते. (तसे नसते तर भगतसिंगाचे भक्त कम्युनिस्ट आणि नास्तिक विचारसरणीचे झाले असते, सुभाष बाबूंचे भक्त हिंदू-मुस्लीम एकतेचे समर्थक झाले असते आणि सावरकरभक्त विज्ञानवादी आणि गोमांस खाण्याचे समर्थन करणारे झाले असते). मयत क्रांतीकारकांकडील शस्त्रेदेखील भेकडांच्या सुप्त मनातून खुणवत असतात. याउलट गांधी हे निशस्त्र. त्यांच्याकडून कसली आली आहे भीती? त्यांचे जिवंत अनुयायीही मवाळ धोरण असणारे. तोड-फोड, नास-धूस, हिंसा असल्या गोष्टींपासून दूर रहाणारे. त्यामुळे त्यांचीही भीती बाळगण्याचे कांहीच कारण नाही. त्यामुळे कुणाला तरी शिव्या घालण्याची आपली गरज पूर्ण करण्यासाठी गांधी ही सगळ्यात बिनधोक व्यक्ती आहे. शिवाय एवढ्या मोठ्या व्यक्तीला आपण शिव्या देवू शकतो याचे त्यांना मिळणारे समाधान कांही औरच.

गांधी विरोधकांच्या पथ्यावर पडलेली आणखी एक गोष्ट म्हणजे गांधीजींची जात. गांधीजी जर मराठा, रजपुत, जाट, पटेल, अशा एखाद्या मोठ्या जातीत जन्माला आले असते तर या विरोधकांची पंचाईतच झाली असती.

गांधीजींच्या  बेताल विरोधकांचे शारीरिक आणि मानसिक वय तुम्ही स्वत: तपासून पाहू शकता. ते नेहमी कमीच असते. तरुण वयात हिंसेचे जबरदस्त आकर्षण असते. या वयात मानसिक परिपक्वता आलेली नसते. जस जसे वय वाढते, तस तसे हिंसेचे आकर्षण कमी होत जाते. त्यांचे हिरोही बदलतात, किंवा हिरोंची गरज संपते. अनेकांना गांधी कळायला लागतो, कळला नाही तरी ते गांधी विरोध सोडून देतात. पण तोपर्यंत व्हायचे ते नुकसान झालेलेच असते.

सध्या गांधी विरोधक असणारे सगळ्यात मोठे समूह म्हणजे हिंदुत्ववादी आणि आंबेडकरवादी. त्यात अलीकडे संभाजी ब्रिगेडवाल्यांची भर पडली आहे. पण या तिन्ही समूहातील विचारी आणि परिपक्व लोक गांधीजींची निंदा-नालस्ती करत नाहीत ही गोष्ट आपण लक्षात घेतली पाहिजे.

Sunday, July 8, 2012

मग मी बहुजनवाद्यांपासून दूर का झालो?

-महावीर सांगलीकर

माझे या ब्लॉगवरील अलीकडचे लेख बहुजनवादाच्या सरळ सरळ विरोधातील आहेत. मी आता बहुजनवादाच्या पूर्णपणे विरोधी झालो आहे. त्यामुळे मी ब्राम्हणवादी झालो आहे असा अर्थ अनेक बहुजनवाद्यांनी त्यांच्या बौद्धिक आकलनाच्या क्षमते नुसार घेतला आहे. पण मी ब्राम्हणवादी कधीच नव्हतो, आताही नाही आणि पुढेही असणार नाही.

मग मी बहुजनवाद्यांपासून दूर का झालो?

माझ्या बहुजनवादापासून दूर होण्याला अनेक कारणे आहेत. त्यांचा खुलासा करण्या आधी मला हे सांगावेसे वाटते की जसे हिंदू आणि हिंदुत्ववादी या दोन वेगवेगळ्या गोष्टी आहेत, अगदी तसेच बहुजन लोक आणि बहुजनवादी या दोन वेगेवेगळ्या गोष्टी आहेत. त्यामुळे जसे मी हिंदुत्ववादी नसलो तरी हिंदू धर्म, हिंदू संस्कृती आणि हिंदू समाजाची सहिष्णुता या गोष्टींचे कौतुक करतो, तसेच मी बहुजनवादी राहिलो नसलो बहुजन समाजाचे खरे प्रश्न काय आहेत यावर चिंतन करत असतो. सध्याचे माझे लेख कांही वेळा बहुजनविरोधी वाटत असले तरी ते बहुजनविरोधी नसून बहुजनवाद्यांच्या विरोधातील आहेत. तसेच हे लेख बहुजनांचे प्रबोधन करणारेच आहेत, हे चाणाक्ष बहुजनांच्या लक्षात आलेच असेल.

बहुजनवाद हा बहुजनांचे खरे प्रश्न न कळालेल्या, ब्राम्हणांना शिव्या देण्यानेच बहुजनांचे प्रबोधन होत असे मानना-या, नकारात्मक आणि एकांगी विचारसरणीच्या लोकांच्या हाताचे खेळणे बनला आहे. स्वत: भरकटलेल्या या लोकांनी बहुजनवादासही आपल्या मूळ उद्देशापासून दूर नेले आहे. त्यांच्या नकारात्मक विचारसरणीमुळे बहुजनांची एक आख्खी पिढी नकारात्मक बनत चालली आहे. ज्या प्रमाणे हिंदुत्ववाद्यांनी करोडो तरुणांच्या मनात मुस्लीम धर्म आणि मुस्लीम समाज यांच्या विषयी द्वेष, मत्सर, तिरस्कार भरवला तोच प्रकार हे बहुजनवादी करत आहेत. फरक एवढाच कि येथे मुस्लीम धर्मा ऐवजी हिंदू धर्म आणि मुस्लीम समाजाऐवजी ब्राम्हण समाज आहे.

बहुजनांचे खरे प्रश्न शिक्षण, गरीबी, बेरोजगारी, स्थितीवाद, अंधश्रद्धा, व्यसने, अल्पसंतुष्टता वगैरे आहेत. बहुजन वादी नेते आणि वक्ते यावर फारसे कांही बोलत नाहीत. त्यांचा सारा रोख ब्राम्हणांकडे असतो. एकवेळ असे मानू की सगळ्याच गोष्टींना ब्राम्हण जबाबदार होते, पण तुम्ही हे आणखी किती वर्षे सांगत बसणार आहात? स्वत:च्या अवनतीला मुख्यत्वे आपण स्वत:च जबाबदार असतो हे यांना कधी कळणार? बहुजनवाद्यांच्या आवडत्या बौद्ध धर्मात देखील अवनतीचे कारण आपण स्वत: असतो असेच सांगितले आहे. पण यांना बौद्ध धर्म फक्त हिंदू धर्म नको म्हणून, आणि केवळ वेगळे पणासाठी पाहिजे आहे, त्यांना बौद्ध तत्वज्ञान, बौद्ध धर्माप्रमाणे आचरण याच्याशी कांहीही देणे-घेणे नाही आहे.

बहुजनवादी लेखक ज्या प्रकार खोटा आणि एकांगी इतिहास लिहित आहेत, त्यावर काय बोलावे? त्यांचे इतिहास लेखन सत्य शोधणासाठी नसून केवळ ब्राम्हणांनी खोटा इतिहास लिहिला, मग आम्ही का खोटा इतिहास लिहू नये, या भावनेतून होत आहे. बहुतेक बहुजनवादी लेखक आपल्या जातीचे महात्म्य वाढवणारा इतिहास लिहित आहेत.

बहुजनवाद्यांच्या आकलन शक्तीची मला कीव करावीशी वाटते. जरा कुणी कांही वेगळा विचार मांडला की ते त्याला सरळ ब्राम्हणवादी ठरवून टाकतात. हे म्हणजे त्या अमिबा ह्या एकपेशीय जीवासारखे झाले. अमिबाला फक्त दोनच मित्या कळतात, लांबी आणि रुंदी. त्याला उंची, खोली या गोष्टी कळत नाहीत. अगदी तसेच जो माणूस बहुजनवादातील चुका काढतो, तो ब्राम्हणवादी असतो, एवढेच या बहुजनवाद्यांचे आकलन असते.

बहुजनवादी लोक वापरत असलेली भाषा हा त्यांचा सगळ्यात मोठा प्रॉब्लेम आहे. अशी भाषा वापरणारे लोक पराभूत मनोवृत्तीचे, न्यूनगंडाने ग्रासलेले, लैंगिक दृष्ट्या अतृप्त, मनोरोगी असतात. सुसंस्कृत लोक अशी भाषा वापरणा-यांच्या पासून आपोआपच दूर जातात.

बहुजनवाद्यांचे अनेक विचार आणि धोरणे कोणत्याही विचारी आणि शहाण्या माणसास पटू शकत नाहीत. ही धोरणे आणि विचार चुकीचे आहेत असे त्यांना मी किंवा कोणीही सांगू शकत नाही आणि सांगितले तरी त्यांना ते कधीच पटत नाही. अनेक बहुजनवादी तर वेगळे विचार ऐकण्याच्या मनस्तिथीत नसतात. अशा अवस्थेत त्यांच्यापासून दूर होणे आणि समाजाचे स्वतंत्र पणे प्रबोधन करणे हा एकच मार्ग आपल्यापुढे उरतो. म्हणूनच मी या तथाकथित बहुजनवादापासून आणि बहुजनवाद्यांपासून दूर झालो आहे.


हेही वाचा:
अभिजनांची संस्कृती आणि बहुजनवाद
कोण म्हणतय श्रीमंत लोक क्रांती करू शकत नाहीत?
मूळनिवासीवाद भारतीय घटनेच्या विरोधात

Monday, June 20, 2011

शाकाहार कांही जैनांची मक्तेदारी नव्हे

-महावीर सांगलीकर 


माझे एक मित्र विजय तरवडे यांनी मला एक प्रश्न विचारला आहे. तो मी येथे त्यांच्याच शब्दात देत आहे: 

प्रिय महावीरजी,आपण मित्र आहोत. रागावू नका. पंण मुंबईतली कोणतीही ओनरशिप इमारत घेतली तरी हेच चित्र दिसते, तिथले मध्यमवर्गीय / मांसाहारी हिंदू गायब होत आहेत. महावीरजी, खर सांगा, तुम्ही आमचा इतका राग राग का करता? आम्हाला मुस्लिम / इसाईंच्या इमारतीत बुकिंग मिळते. तुम्ही मात्र नाकारता. एरव्ही आम्ही तुमचे पिढीजात, सन्माननीय ग्राहक असतो.तरी असे का?हा प्रश्न वैयक्तिक न समजता उत्तर द्यावे, ही विनंती.

विजय  तरवडे यांने हा प्रश्न माझ्या फेस बुकवरील एका पोस्टला प्रतिक्रिया  म्हणून विचारला आहे आणि पोस्टच्या मूळ विषयावरून लोकांचे लक्ष दुसरीकडे नेले आले. असो, कांही लोक नको असलेलेले विषय बाद करण्यासाठी असा प्रकार करत असतात. तरीही मी त्यांच्या प्रश्नाचे उतार येथे स्वतंत्रपणे देत आहे.

मुंबईतील अनेक हौसिंग सोसायट्यामध्ये मध्यम वर्गीयांना आणि मांसाहारी लोकांना जागा मिळत नाहीत हे खरे आहे. पण त्याची आर्थिक आणि सामाजिक कारणे शोधून त्यांचे विश्लेषण करण्याऐवजी असे घडण्यामागे जैन समाज आहे असा शोध कांही राजकारणी आणि सनसनाटी बातम्या देण्याची खोड असणा-या मेडीयाने लावला आहे. 

ज्या सोसायटीत घराची किमत प्रचंड आहे अशा सोसायटीत मध्यवर्गीय लोकांना घर घेणे शक्य नसते. येथे कोणत्याही जाती धर्माचा संबध नाही. अशा सोसायट्यामध्ये मध्यमवर्गीयजैन लोकही घर घेऊ शकत नाहीत.

अनेक लोकांचा असा समाज आहे की जैन समाज हा श्रीमंत लोकांचा समाज आहे. पण हे पूर्ण पणे खोटे आहे. मुंबईतील अनेक जैन कुटुंबे चाळी आणि झोपड्यांमध्ये रहात आहेत. अनेक मध्यमवर्गीय जैन कुटुंबे मुंबईच्या उपनगरांमध्ये परवडेल अशा सोसायट्यामध्ये मध्ये रहातात. 

आता राहिला प्रश्न कांही सोसायट्यामध्ये मांसाहारी लोकांना जागा न मिळण्याचा. मुंबईतील कांही भागात असा प्रकार होत असतो. पण याला जैन समाजाला जबाबदार धरणे किती बरोबर आहे? मुळात अशा भागात जैनाची लोकसंख्या आणि एकूण समाजात त्यांची टक्केवारी किती? फार तर २% असणारा हा समाज एवढा प्रभावी आहे काय की त्याने त्या भागात कोणाला प्रवेश द्यायचा आणि कोणाला नाही हे ठरवावे? खरे म्हणजे या प्रकारामागे इतर शाकाहारी लोकांचा मोठा हात आहे. यात गुजराती वैष्णव बनिया  (ज्यांची संख्या जैनांच्या अनेक पटीत आहे), गुजराती ब्राम्हण, गुजरात, राजस्थान मधून येवून मुंबईत स्थाईक झालेले शाकाहारी  हिंदू लोक यांचा समावेश होतो. पण मुंबईतील अनेक लोकांना सगळेच गुजराती आणि सगळेच राजस्थानी लोक हे जैन असतात असा भ्रम झालेला असतो. इतरांचे ठीक आहे, पण ज्ञानाचा टेंभा मिरवणारे लोकही याच भ्रमात असतात याचे मला आश्चर्य वाटते. मुंबईमध्ये अस्सल मराठी जैन लोकही आहेत हे तर त्यांना माहीत असणे शक्य नाही. असो. (यांचे ग्रंथ पाहिले की तेथेही असाच  प्रकार दिसतो. अनेक ठिकाणी त्यांनी जैनांना बौद्ध तर बौद्धांना  जैन म्हंटले आहे. कांही ठिकाणी तर महावीराला गौतम बुद्ध म्हंटले आहे. यावरून हे लोक कशाचाही खोलवर अभ्यास  करत नाहीत असे दिसते). विजय तरवडे ज्यांना जैन समजतात त्यातील बहुतेक  लोक जैन नसल्याचे त्यांना दिसेल, जर त्यांनी बारकाईने पाहिले तर!

तेंव्हा मांसाहारी लोकांना जर एखाद्या सोसायटीत प्रवेश मिळत नसेल तर त्याचा दोष हिंदू शाकाहा-यांना दिला पाहिजे. शाकाहार कांही जैनांची मक्तेदारी नव्हे. तसेच मुंबईत ज्या भागात मांसाहारी लोकांना प्रवेश नाही तो भाग कांही जैनांच्या मालकीचा नव्हे.


Sunday, June 12, 2011

अपयशी भारतीय जनता पक्ष

-महावीर सांगलीकर


आपल्या  येथे उठसूठ  सत्ताधारी पक्षाला शिव्या घालणे हा अनेकांचा छंद असतो. अशा लोकांना विरोधी पक्षाची बाजू लावून धरण्याची खोड असते. पण जेव्हा विरोधी पक्ष आपले काम नीट करत नाहीत तेव्हाही या छांदिष्ट लोकांना विरोधी पक्षाचाच पुळका येत असतो याचे आश्चर्य वाटते.  

सध्या रामदेव बाबा आणि आण्णा हझारे यांच्या आंदोलनांच्या निमित्ताने झोपी गेलेला भा.ज.पा. हा पक्ष किंचित जागा झालेला आहे. या पक्षाचे संसदेत 115  खासदार आहेत. पण हे खासदार नेमके काय करत असतात हा संशोधनाचा विषय आहे. 

संसदीय लोकशाहीत सत्ताधारी पक्ष वात चुकू नये  म्हणून विरोधी पक्षाने संसदेत सत्ताधारी पक्षावर वचक ठेवायचा असतो. शिवाय संसदेबाहेरही सरकारच्या चुकीच्या धोरणांवर जन जागृती करायची असते. पण भारतीय जनता पक्ष या बाबतीत अपयशी ठरला आहे. त्यामुळेच विरोधी पक्षाचे काम आण्णा-बाबांना करावे लागत आहे! 

भारतीय जनता पक्ष विरोधी पक्ष म्हणूनही नीट काम करू शकत नाही, मग त्याने सत्ताधारी बनण्याचे स्वप्न बघणे हा एक मूर्खपणाच आहे! 

पुढील निवडणुकीत भारतीय जनता पक्षाची अवस्था कम्युनिष्ट पक्षा सारखीच होणार यात संशय नाही! काँग्रेस पक्ष भा.ज.प.ची अवस्था रामदेव बाबा सारखीच करून टाकेल.



Saturday, June 4, 2011

हिंदूंची सहिष्णुता | वैदिकांची हिंसक परंपरा

-महावीर सांगलीकर

हिंदू हे सहिष्णू असतात असे म्हणते जाते. एका अर्थाने ते खरे आहे, जर आज जे स्वत:ला हिंदू म्हणवून घेतात त्या बहुजनांना सहिष्णू म्हंटले तर. पण हिंदू म्हणजे वैदिक ब्राम्हण असे समजले तर त्यांना सहिष्णू म्हणणे एकदम चुकीचे ठरेल.

भारतात कट्टर अहिंसावादी आणि कट्टर हिंसावादी अशा दोन परंपरा प्राचीन काळापासून पहायला मिळतात. श्रमण परंपरा ही अहिंसावादी, तर ब्राम्हण उर्फ वैदिक परंपरा ही हिंसावादी अशी त्यांची विभागणी दिसून येते. श्रमण परंपरेत जैन आणि बौद्ध हे दोन धर्म तर वैदिक परंपरेत वैदिक धर्म मोडतो. अहिंसावादी परंपरेत वारकरी, महानुभाव आणि लिंगायत यांचाही समावेश होतो.

चाणाक्ष लोकांच्या लक्षात आलेच असेल की अहिंसेचे समर्थन करणारे सर्व धर्म व पंथ हे समतावादी आहेत तर हिंसेचे समर्थन करणारा वैदिक धर्म विषमतावादी आहे.

वैदिक परंपरेतील साहित्य बघितले तर ही परंपरा प्राचीन काळापासून हिंसेवर विश्वास ठेवणारी दिसते. या परंपरेतील साहित्यात जी कांही खरी-खोटी कथानके लिहिली आहेत, त्यात हिंसक गोष्टींची रेलचेल दिसून येते. मग ती परशुरामाची गोष्ट असो वा बळी राजाच्या खुनाची गोष्ट, की रामायण-महाभारतातील गोष्टी (जसे शंबूकाचा वध, शूर्पनखेचे नाक-कान कापणे, एकलव्याचा अंगठा तोडणे वगैरे). मनुस्मृती या ग्रंथातही वैदिकांची हिंसक वृत्ती दिसून येते.

याच परंपरेतील अवतारवाद म्हणजे वैदिकांना डोईजड झालेल्या 'कुणाचा' तरी 'नाश' करण्यासाठी ईश्वराने घेतलेल्या अवतारांच्या कथा होय.

वैदिकांच्या या हिंसक वृत्तीचे प्रतिबिंब त्यांच्या देवांच्या मूर्त्यांमध्ये ही दिसून येते. वैदिकांनी बहुतेक सगळे देव व देव्या यांच्या हातात शस्त्रे दिली. त्यामुळे आजही आपण या देव-देवतांच्या हाती भाले, तलवार, धनुष्य, सुदर्शन चक्र अशा गोष्टी पहातो. येथे प्रश्न असा पडतो की आजच्या काळात ही सगळी शस्त्रे कालबाह्य झाली आहेत. मग अशा शस्त्रांनी ते देव आपल्या भक्तांचे रक्षण कसे काय करणार? असो.

देवांच्या हाती शस्त्रे देणारा जगातील हा एकमेव धर्म आहे.

हिंसेवर प्रचंड विश्वास असल्याने वैदिकांनी या देशात प्राचीन काळापासून अनेक थोरा-मोठ्यांचे खून केले आहेत. पुराण आणि वेद यातील खूनांमध्ये मी आत्ताच शिरत नाही. सध्या आपण फक्त इतिहासातील गाजलेले आणि महत्वाचे खून पाहू.


* मौर्य सम्राट बृहद्रथ याचा त्याचा वैदिक ब्राम्हण सेनापती पुष्यमित्र शृंग याने खून केला व सत्ता बळकावली.

* याच पुष्यमित्र शृंगाने हजारो बौद्ध साधुंची कत्तल केली.

* शशांक या वैदिक राजाने बौद्ध सम्राट हर्षवर्धन याचा भाऊ राजवर्धन याचा खून केला, तसेच हर्षवर्धनाच्या खूनाचा प्रयत्न केला.

* कुमारील भट्ट, रामानुज या वैदिक ब्राम्हणांनी दक्षिण भारतात हजारो जैन साधुंची कत्तल केली.


* हेमाडपंत या वैदिक ब्राम्हणाने महानुभाव पंथाचे संत चक्रधर स्वामी यांचा हाल-हाल करून खून केला.

* देहूच्या वैदिक ब्राम्हणांनी संत तुकारामांना नदीतील डोहात बुडवून मारले


* छ. शिवाजी महाराज व छ. संभाजी महाराज या दोघांचे मृत्यू संशयास्पद आहेत. नवीन पुरावे व कागदपत्रे संशयाचे बोट वैदिक ब्राम्हणांकडे दाखवतात.

* राजा मानसिंहाच्या दरबारातील वैदिक ब्राम्हणांनी तोडरमल या तत्ववेत्त्याच्या विरोधात कुभांड रचून राजाकरवी त्याला हत्तीच्या पायाखाली दिले.

* नथुराम गोडसे या वैदिक ब्राम्हणाने महात्मा गांधी यांचा खून केला.

विशेष म्हणजे आजचे अनेक वैदिक ब्राम्हण वरीलपैकी अनेक खुनांचे आजही समर्थन करत असतात.

वैदिकांच्या हिंसक वृत्तीचा आणखी एक पुरावा म्हणजे ते आजही हिंदुत्वाच्या नावावर अवैदिक धर्मांच्या, विशेषत: मुस्लीम व ख्रिस्ती धर्माच्या विरोधात द्वेष पसरवण्याचे काम करत असतात, व अनेकदा या धर्मांच्या अनुयायांच्या विरोधात अतिरेकी कारवाया देखील करत असतात. दंगली घडवणे हा तर त्यांचा आवडता उद्योग असतो. अशा रीतीने त्यांनी आपली परंपरा जिवंत ठेवली आहे.

अशा हिंसक वृत्तीतूनच पुरंदरे वगैरे वैदिक ब्राम्हण लेखक छ. शिवाजी महाराजांच्या राजनीती, कूटनीती, परराष्ट्र नीती, सर्वधर्म समभाव, स्थापत्य, शेतक-यांविषयी धोरण अशा गोष्टींविषयी लिहिण्या ऐवजी अफजलखानाचा वध आणि शाहिस्तेखानाची बोटे यावरच जास्त भर देत असतात. या लोकांना लढाया आणि युद्धे म्हणजेच इतिहास असे वाटत असते.

आज जो हिंदू दहशतवाद चर्चेत आहे, त्याला हिंदू दहशतवाद म्हणणे चुकीचे आहे, कारण तो हिंदूंचा दहशतवाद नसून वैदिकांचा दहशतवाद आहे. हिंदू दहशत वाद्यांच्या नावांवर एक नजर टाकल्यास तुम्हाला त्यात वैदिक ब्राम्हणांचीच नावे मोठ्या संख्येने दिसतील.

Video: India Ignores Brahmin Terrorism



Thursday, June 2, 2011

गाढवापुढे वाचली गीता आणि ........

-महावीर सांगलीकर


गाढवापुढे  वाचली गीता आणि कालचा गोंधळ बरा होता ही म्हण  पुणेरी मराठी येणा-या  प्रत्येक माणसाला माहीत आहे. पण ही म्हण बहुजनांना गाढव ठरवण्यासाठी तयार करण्यात आली आहे हे सहसा कोणाच्या लक्षात येत नाही. 

गीता हा विशिष्ट लोकांना जास्त आवडणारा ग्रंथ आहे, तर बहुजन समाजात गोंधळ हा एक सांस्कृतिक प्रकार आहे. बहुजनांना गीतेचे फारसे आकर्षण नाही, तर गीता आवडणा-या लोकांना गोंधळ हा गांवढळ  प्रकार वाटतो. बहुजनांना गीतेचे आकर्षण नसल्याने त्यातील तथाकथित उच्च तत्वज्ञान त्यांना समजत नाही. बहुजनांना गीता ऐकल्यावर कालचा गोंधळ बरा होता असेच वाटते. बहुजन हे विशिष्ट लोकांना  नेहमीच गाढव वाटत आले आहेत. त्यातूनच गाढवापुढे  वाचली गीता आणि कालचा गोंधळ बरा होता ही म्हण तयार झाली.

मराठी भाषेत बहुजनांचा  अपमान करणा-या अशा अनेक म्हणी व वाक्यप्रचार आहेत. अशा  म्हणी व वाक्यप्रचार विशिष्ट लोकांनीच तयार केल्या आहेत. हा अभ्यासाचा विषय आहे आणि त्याच्यावर एखादे पुस्तकही तयार होवू शकते.

Tuesday, May 31, 2011

देशस्थांना वाटते पेशवाईचे कौतुक

महावीर सांगलीकर


छ. शिवाजी महाराजांच्या कारकिर्दीत आपल्याला औषधालाही चित्पावन ब्राम्हण दिसत नाही. त्या काळात जे कांही ब्राम्हण होते ते आज ज्यांना देशस्थ म्हणून ओळखले जाते, ते होते. पुढे अचानक चित्पावन नावाचे नव-ब्राम्हण कोकणातून घाटावर आले आणि त्यांनी देशस्थांना बाजूला सारून सगळीकडे आपले वर्चस्व प्रस्थापित केले. त्यांनी मराठेशाहीही बळकावली. 

या चित्पावन ब्राम्हणांना कायस्थानी  अनेकदा वठणीवर आणले, पण देशस्थांनी चित्पावनांच्या विरोधात 'कुजबूज' करण्याशिवाय इतर कांही केले नाही. उलट चित्पावन्नाबद्दल  त्यांना नेहमीच प्रेम व आकर्षण वाटत आले आहे. 

मी कित्येक देशस्थांना पेशवाईचे कौतुक करतांना बघितले आहे. माझा एक देशस्थ मित्र मला म्हणाला होता, 'जेंव्हा ब्राम्हणाचे डोके आणि क्षत्रियाचे मनगट एकत्र आले, तेव्हा स्वराज्य निर्माण झाले, आणि जेंव्हा डोके आणि मनगट दोन्हीही ब्राह्मणांचे होते तेंव्हा अटकेपार झेंडे गेले'. मी त्याला म्हंटले, तू पुरंदरेच्या  पुस्तकातला डायलॉग बोलत आहेस वाटते? 

पेशवाईच्या कौतुकामागे देशस्थांच्या मनात सुप्त अवस्थेत असलेल्या शनिवारवाड्यावरील पंगतीन्च्या आठवणी असाव्यात, तसेच चित्पावनांमुळे  स्वजातीबद्दल तयार झालेला न्यूनगंडही असावा. देशस्थांना चांगलेच माहीत आहे की कट-कारस्थानांच्या बाबतीत आपण चित्पावनांचा हात धरू शकत नाही. तसेच चित्पावनांचा गोरा रंग काळ्या देशस्थांना आणखीनच 'आदरणीय' वाटत असावा. (मी गो-या किंवा काळ्या रंगाच्या विरोधात नाही. 'वर्ण 'व्यवस्था मला मान्य नाही. मला फक काळ्या लोकांना  असलेला न्यूनगंड दाखवायचा आहे. )

खरे म्हणजे चित्पावन  पेशवे  देशस्थांना काय किमत देत होते हा एक इतिहास संशोधनाचा विषय आहे, तर आजचे चित्पावन आजच्या देशस्थांना काय किमत देतात हा समाजशास्त्रीय अभ्यासाचा विषय आहे. 

पळपुट्या  पेशव्यांचे, माफीवीर सावरकराचे कौतुक करणारे देशस्थ लोक  निधड्या छातीच्या क्रांतीवीर राजगुरूला मात्र विसरले आहेत. हा राजगुरू देशस्थ होता हे देशस्थांना माहीत आहे, पण त्याचे कौतुक केले तर चित्पावनांना आवडणार नाही हेही त्यांना माहीत आहे. 

एकंदरीत देशस्थ लोक चित्पावनांचे मानसिक गुलाम आहेत असेच दिसते.

Friday, May 27, 2011

इतिहास लेखन इ.स. ३०१२

-महावीर सांगलीकर


इ.स. ३०१२ मधील 'विशिष्ट' भारतीयांनी लिहिलेला इतिहास कसा असेल? 

हे  बघा कांही नमूने 

१. भारतीयांनी १६व्या ते २०व्या शतकात  इंग्लंड, अमेरिका  व  इतर अनेक देशांवर  राज्य केले होते. त्यामुळे  भारतीयांच्या इंग्रजी भाषेला इंग्लंड, अमेरिका व अनेक देशात फार महत्त्व आले. भारतीयांचा क्रिकेट हा खेळ देखील अनेक देशात लोकप्रिय झाला.

२. २१व्या शतकात अमेरिकन लोकांना संगणकाचे फारसे ज्ञान नव्हते. त्यामुळे ते लोक भारतीय संगणक तज्ञांना भरपूर पगारावर आपल्याकडे ठेवून घेत.

३. संगणक, इंटरनेट, विमाने, रणगाडे, अवकाशयाने वगैरे अनेक गोष्टींचा शोध भारतीयांनी लावला. न्यूटन, आइनस्टाइन, स्टीफन हाकिंग्ज हे  महान शास्त्रज्ञभारतीय वंशाचेच होते. न्यूटनचे  खापरपणजोबा पुण्याजवळच्या चिंचवड येथे रहात असत, तर आइनस्टाइनचे आजोबा कोथरूड येथे रहात असत.

४. दुस-या महायुद्धात भारताच्या मार्गदर्शनाखाली अमेरिका, इंग्लंड व रशियाने जर्मनीविरुद्ध आघाडी तयार केली व जर्मनीचा पराभव झाला. भारतीय शास्त्राज्ञांनी बनवलेला अणुबॉम्ब अमेरिकेने जपानवर टाकला व जपान शरण आले. 

५. हिटलरने आत्महत्या करण्यापूर्वी गीता वाचली होती.
    
६. चंद्रावर अगोदर भारताचे चांद्रयान उतरले. त्यातून मिळालेल्या माहितीचा उपयोग करत अमेरिकेने
Niel Armstrong हा  पहिला मानव चंद्रावर उतरवला. हा Niel Armstrong देखील मूळ भारतीय वंशाचा  होता. Armstrong आडनावाचे अमेरिकन लोक हे मूळचे भुजबळ  आडनावाचे मराठी लोक  होते. भुजबळ = Armstrong 


७. ओसामा बिन लादेन हा कुख्यात  अतिरेकी पाकिस्तान मध्ये लपून बसला होता. भारतीय सैनिकांनी पाकिस्तानात घुसून त्याला ठार केले. त्यामुळे जगावरचे एक मोठे संकट टळले 

८. स्वातंत्र्यवीर सावरकर  यांनी जहाजावरून समुद्रात उडी टाकली, व ते अटलांटिक महासागरातून पोहत-पोहत अमेरिका गाठणार होते, आणि तेथून भारताची स्वातंत्र्य चळवळ  चालवणार होते. अमेरिकेने त्यांना गरज पडल्यास लश्करी  मदत करण्याचे आश्वासन दिले होते. पण फ्रेंच पोलिसांनी सावरकरांना मध्येच  अटक केल्यामुळे   हे सर्व शक्य झाले नाही. 


Saturday, May 7, 2011

ब्राम्हनांच्या ताब्यात देश खरेच आहे का?


 -महावीर सांगलीकर 

भारताच्या प्रशासनात आणि इतर अनेक क्षेत्रात महत्वाच्या पदांवर ब्राम्हनांचा वरचश्मा आहे असा अनेकांचा समज  आहे.

या संदर्भात नुकताच हर्षवर्धन देशपांडे यांच्या एका लेखातील आकडेवारी बघन्यासारखी आहे. त्यांनी या लेखात म्हंटले आहे की विद्यापीठांचे ५१% कुलगुरू, सुप्रीम कोर्टाचे ६५% न्यायाधीश, हायकोर्टाचे ५०% न्यायाधीश, ४१% राजदूत, ७२% आईएस ऑफिसर्स, ६१% आय.पी.एस.ऑफिसर्स  हे ब्राम्हण आहेत. तसेच रेडिओ व टी.वी.चे८३% कलाकार/कर्मचारी, एअर लाइन्स मधील ६१% कर्मचारी, सी.बी.आय/कस्टम/सेन्ट्रल एक्साइझ मधील ७२% लोक हे ब्राम्हण आहेत. ही आकडेवारी देशपांडे यांना कोठून मिळाली हे त्यांनाच ठाउक,  पण  ही आकडेवारी 'नासातील  ५०% शास्त्रद्न्य   भारतीय असतात' या सारखीच बोगस आहे. बहुधा देशपांडे बहुजन नेते जे आकडे फुगवून सांगत  असतात त्याला बली  पडलेले दिसतात.

ही आकडेवारी कशी  बोगस आहे हे  मी लगेच दाखवून देतो. सुप्रीम कोर्टाच्या वेबसाईट वर सध्याच्या सर्व न्यायाधीशांची नावे दिली आहेत. तेथे  एकुण २९ न्यायाधीश आहेत. मुख्य  न्यायाधीश एस. एच. कापडिया हे आहेत. ते पारशी आहेत. या २९ न्यायाधीशांपैकी फक्त ९ जन  ब्राम्हण आहेत, म्हणजे केवळ ३०% ब्राम्हण आहेत, पण प्रचारकी लोक हा आकडा फुगवून  ६५ टक्क्यावर  नेतात. हीच गोष्ट इतर सगळ्या क्षेत्रातही  घडत आहे. तुम्हाला माहीत असणा-या आय.पी.एस, आय.ए.एस. व इतर महत्वाच्या अधिका-यांच्या नावांची एक यादी बनवा, तुम्हाला त्यात ब्राम्हण अधिकारी फार तर ३०-३५%च दिसतील.

जात हीच मुख्य ओळख  असणा-या भारतीयांना, आणि त्यातील खुद्द ब्राम्हनांना देखील जातींची नीट माहिती असत नाही. त्यामुले मोठ्या  पदांवर  असलेल्या  अनेक ब्राम्हनेतरांना  ब्राम्हण समजले जाते. अनेक ब्राम्हण आणि बहुजनही बाजी प्रभु देशपांडे, स्वामी विवेकानंद, जगदीश चन्द्र बोस, मुंशी प्रेमचंद,  नेताजी सुभाष चन्द्र बोस, राजेन्द्र प्रसाद, लाल बहादूर शास्त्री, जयप्रकाश नारायण,  यांना ब्राम्हण समजत असतात. पण यातील कोणीच ब्राम्हण नव्हते. बहुतेक जन बालासाहेब ठाकरे, लता मंगेशकर, किशोरी अमोनकर यांना  ब्राम्हण समजतात. पण हे कांही ब्राम्हण नाहीत. इतकेच नव्हे तर पुण्यातील जोशी वड़ेवाले तसेच मोहन जोशी (कोँग्रेस नेते) हे जोशी असेल तरी ब्राम्हण नाहीत.

आपले मित्र संजय सोनवनी यांना देखील अनेकजन ब्राम्हण समजतात. एवढेच नव्हे तर मला देखील अनेकजन  ब्राम्हण समजत असतात.

मागे एकदा एका  ब्राम्हण विरोधी पुस्तकात लेखकाने प्रसिद्द डोक्टर व शाकाहार प्रचारक कल्याण गंगवाल यांच्यावर  ते ब्राम्हण असल्याचे गृहीत धरून टीका केली होती.

भारताच्या क्रिकेट टीम मध्ये ५०% हून जास्त ब्राम्हण असतात अशी आकडेवारी अनेकदा मी वाचली आहे. प्रत्यक्षात तेथे एक-दोनच ब्राम्हण खेलाड़ू असतात.

हुशार लोकांना ब्राम्हण समजायच्या पद्धती मुले वर देशपांडे यांनी दिलेल्या आकडेवारी सारखी खोटी आकडेवारी तयार  होत असते. या  आकडेवारीचा उपयोग  बहुजन नेत्यांना  ब्राम्हणद्वेषासाठी  तर ब्राम्हण लोकांना  आपला अहंकार जोपासन्यासाठी होत असतो.

पण हे ब्राम्हण महात्म्य आजचे नाही. भारताच्या इतिहासात अनेक महान लोकांना ते ब्राम्हण नसतांना त्यांच्यावर पुढील कालात ब्राम्हनत्व लादले गेले,  एवढेच नाही तर अनेक ब्राम्हनेतर  राजघरान्यांना ब्राम्हण घराणी ठरवले गेले. त्याबद्दल मी नंतर कधीतरी लिहीन.

Sunday, April 24, 2011

इस्लाम लई भारी: शंकराचार्य देवानंद सरस्वती

हिन्दुत्ववादी लोक इस्लामला हिन्दू धर्माचा सगळ्यात मोठा शत्रू  मानत असले तरी हिंदुत्ववाद्यांचे जगतगुरु स्वामी देवानंद सरस्वती यांच्या मते  इस्लाम हा जगातील सर्वात भारी धर्म आहे. हे शंकराचार्य म्हणतात की कांही लोक इस्लामला नावे ठेवतात, त्याचे जगात सगळ्यात जादा दुःख मला होते. स्वामी देवानंद सरस्वती यांना इस्लामचे  प्रचारक जाकिर नाईक यांनी  या विषयावर  बोलण्यासाठी  ख़ास बोलविले होते.

या प्रवचनात शंकराचार्य म्हणतात, 'हिन्दू धर्म धर्मही नहीं है', 'सनातन धर्म और इस्लाम एक ही  है',  'कुरआन वेदों को निचोड़ कर लिखा गया है', 'भारत के मुसलमान सो गए तो भारत सो जाएगा', 'इस्लाम को पुरी दुनिया अगर स्वीकार करे तो इसमें कोई बुराई नहीं है'  'इस्लाम को बुरा कहने वाले सैतान है'  'इस्लाम की रक्षा के लिए शंकराचार्य अपनी जान दे देंगे'. शंकराचार्यांचे हे 'प्रवचन'  ऐकून जगात सगल्या जास्त आनंद जर कोणाला झाला असेल तर तो मलाच होय! कारण हे प्रवचन हिंदुत्ववाद्यांच्या डोळ्यात तिखट टाकणारे आहे. सुमारे ९.३० मिनिटांचा हा व्हिडिओ आपण बघितलाच पाहिजे.

भाषा: हिन्दी 





Friday, April 22, 2011

वैदिकांनी बळकावली जैन-बौद्ध मंदिरे

-महावीर सांगलीकर

मुस्लिमांनी अनेक हिन्दू मंदिरे पाडून त्याजागी मशीदी बांधल्या असा हिंदुत्ववाद्यांचा उर्फ वैदिकांचा एक लाडका सिद्धांत आहे. बाबरी मशिदीच्या जागी आधी राम मंदिर होते, व बाबराने ते पाडून तिथे बाबरी मशीद बांधली असेही हे लोक छातीठोक पणे सांगत असतात.

मुस्लिमांनी काय केले हे आपण थोड़ा वेळ बाजूला ठेवू. पण खुद्द वैदिकांनी भारतातील अनेक जैन व बौद्ध गुफा, लेणी, मंदिरे चक्क बळकावली व त्यांचे हिन्दूकरण केले या विषयाची चर्चा होणे फार गरजेचे आहे.

भारतात आपण कोणत्याही ठिकाणी उभे राहिलात आणि ५० किलोमीटरच्या त्रिज्येमध्ये पाहिलेत, तर तुम्हाला सगळ्यात जूने अवशेष हे जैन किंवा बौद्धांचेच दिसतील. महाराष्ट्रातील बहुतेक सगळ्या किल्ल्यांवर बौद्ध लेणी दिसतात. खुद्द पुणे जिल्ह्यातच कार्ले, भाजे, जुन्नर, लेण्याद्री या ठिकाणी तुम्हाला प्राचीन बौद्ध लेणी दिसतील. याउलट हिंदूंची जी कांही 'जूनी' धार्मिक ठिकाणे आहेत, ती फार नंतरची आहेत, आणि तीही बौद्धान्च्या लेण्यात घूसखोरी करून बनवण्यात आली आहेत. याची कांही उदाहरणे म्हणजे खुद्द पुण्यातील पातालेश्वर लेणी, कार्ल्याची एकवीरा देवी आणि लेन्याद्रीचा गणपती ही आहेत. अगदी अशीच स्थिती महाराष्ट्रभर आणि देशभर आहे.

लेण्याद्री या बौद्ध लेण्यात आता गणपती घुसला आहे
फोटो : विकी

पंढरपूरच्या विठ्ठलाचे मंदिर मूळ जैन किंवा बौद्ध मंदिर असावे याचे अनेक पुरावे आहेत. इतकेच नव्हे तर कोल्हापूरच्या महालक्ष्मीचे मंदिर हे मूळ पद्मावती देवीचे जैन मंदिर होते ही गोष्ट तुम्हाला कोणताही निष्पक्ष इतिहासकार सांगू शकेल. तुम्ही स्वत: कोल्हापूरला या मंदिरात गेलात आणि मंदिरातील शिल्पांचे बारकाईने निरीक्षण केलेत तर तुम्हालाही हे जैन मंदिर होते हे सहज समजू शकेल. तेथे असलेल्या जैन खाणा-खुणा बुजवण्याचा अनेकदा प्रयत्न झाला, ही गोष्ट हे जैन मंदिर होते असेच सिद्ध करते.

ओरीसातील खंडगिरी येथील एक जैन गुफा हिंदूंच्या ताब्यात आहे. तेथे पद्मावती देवीला दुर्गादेवी बनवण्यात आले आहे. photo: महावीर सांगलीकर

महाराष्ट्रातीलाच सातारा जिल्ह्यातील फलटन येथे जबरेश्वराचे मंदिर आहे. ते आधी जैन मंदिर होते हे तुम्ही स्वत: ओळखु शकता.

अशा कनव्हरटेड मंदिरांची संख्या शेकडोंनी आहे. आज हिन्दू मंदिरे म्हणून ओळखल्या जाणा-या कांही प्रसिद्द मंदिरांमध्ये जगन्नाथपुरी (ओरिसा, हे मूळ जैन मदिर होते व ते जैन धर्माचे यादवकुलीन तीर्थकर नेमिनाथ यांच्याशी संबधीत होते), तिरुपती बालाजी (आंध्रा प्रदेश, हे देखील मूळ जैन मदिर होते व ते तीर्थकर नेमिनाथ यांच्याशी संबधीत होते) व बद्रीनाथ (उत्तरांचल, हे जैन धर्माचे पहिले तीर्थंकर रु षभ यांचे मंदिर होते, आता ते शिव मंदिर आहे) ही मंदिरे आहेत.

बौद्ध गयेचे प्रसिद्द मंदिर बौद्धांचे असुनही आज देखील ब्राम्हणांच्या ताब्यात आहे व ते त्यावरील आपला ताबा सोडायला तयार नाहीत.

बाबरी मशीद येथे अगोदर राम मंदिर होते याचे पुरावे हिंदुत्ववादी देवू शकले नाहीत. भाजप सरकारने कोर्टात जे पुरावे दिले ते तेथे जैन मंदिर होते याचे दिले! पुढे तेथे पुरातत्व खात्याने उत्खनन केले, त्यांनाही तेथे जैन अवशेषच सापडले!

जैन व बौद्ध मंदिरांचे रूपान्तर हिन्दू मंदिरांत कसे झाले याच्या सुरस कथा आपल्याला शिवलीलामृत या पोथीत वाचायला मिळतील.

पांडव लेणी हा शब्द आपण ब-याचदा ऐकला-वाचला असेल. कांही पांडव लेणी आपण स्वत: बघितलीही असतील. ही पांडव लेणी पांडवांनी एका रात्रीत बनवली अशी एक भाकड कथा सांगितली जाते. त्या भाकडकथेचा अर्थ एवढाच की कोणीतरी एक रात्रीत त्या मूळच्या जैन/बौद्ध लेण्यात घुसखोरी करून ती आपल्या ताब्यात घेतली, आणि तिथे आपले देव बसवले.

हेही वाचा:

प्राचीन बहुजनांचा धर्म कोणता?
महावीर- गौतम बुद्ध आधी कोण होते?
वेद आणि वेदांत: वैदिकांची बनवेगिरी
वैदिक धर्म जिवंत आहे का?


Tuesday, April 12, 2011

आण्णांचा बालीशपणा

-महावीर सांगलीकर



आण्णा हजारे यांना गल्लीत फारसे यश मिळाले नाही पण दिल्लीत मात्र त्यांनी भलतेच यश पदरी पाडून घेतले. अगदी दुसरे गांधी वगैरे पदवीही मिळवली. आण्णांच्या या यशामागे ते स्वत: नसून अरविंद केजरीवाल, किरण बेदी आणि इतर अनेक दिग्गज तर आहेतच, पण राष्ट्रीय मेडीया आणि एकूणच भ्रष्ट वातावरण या गोष्टीही आहेत.

आण्णांच्या बोलण्या-वागण्यातून त्यांची वैचारिक परिपक्वता दिसत नाही. त्यामुळे ते भ्रष्टाचाराबद्दल बोलताना एखाद्या व्यक्तीस टार्गेट करताना दिसतात, पण त्याचवेळी धर्मांध, जातीवादी पक्षांच्या नेत्यांना स्टेजवर बोलावून जवळ बसवून घेतात. ज्या नरेंद्र मोदींची आण्णा हजारे यांनी स्तुती केली त्यांचे गुजरात राज्य भ्रष्टाचारापासून मुक्त नाही. शिवाय नरसंहार करणारा माणूस भ्रष्टाचारी माणसापेक्षा कधीही धोकादायक असतो हे आण्णा हजारे यांना कळत नाही.

आण्णा हजारे यांच्यावर हिंदुत्वाचा स्पष्ट पगडा दिसतो. त्यामुळेच ते भ्रष्ट आणि भोंदू हिंदू साधूंना देखील जवळ करतात.

आण्णा हजारे यांना जवळून ज्यांनी बघितले आहे त्यांना त्यांचा वैचारिक बालीशपणा चांगलाच माहित आहे.

भ्रष्टाचार हा भारतातील एकमेव आणि सर्वात मोठा प्रश्न नाही. मुळात सगळेच भारतीय कमी जास्त प्रमाणात भ्रष्ट मानसिकतेचे आहेत. खुद्द आण्णा हजारे यांच्यावर देखील भ्रष्टाचाराचे आरोप आहेत.

भ्रष्टाचार हा केवळ आर्थिकच असतो असा आण्णांचा समज आहे असे वाटते. त्यामुळे ते अंधश्रद्धा पसरवणारे भोंदू साधू, देव-धर्माच्या नावावर चालणारा भ्रष्टाचार, समाजातील जातीवाद, ब्राम्हणवाद, दलितांवरील अत्याचार, महिलांवरील अत्याचार याबद्दल कांहीच बोलत नाहीत. आण्णांना बडव्यांचा भ्रष्टाचार कसा काय दिसत नाही?

आण्णांच्या राळेगणसिद्धीत दलितांची काय परिस्थिती आहे? आण्णा त्यांना आपल्या आंदोलनात सहभागी करून घेतात का? महिला आरक्षणाबद्दल आण्णा का बोलत नाहीत?सरकारी पैसे देव आणि धर्म यांच्यावर उधळले जात आहेत त्याचे काय? ही सगळी भ्रष्ट आचाराचीच रूपे नाहीत काय?

आण्णा हजारे यांच्या बोलण्यात भगतसिंग, १९६५चे भारत-पाकिस्तान युद्ध यांचा उल्लेख परत-परत होत असतो. आण्णा भारतीय सैन्यात ड्रायव्हर होते व त्यावेळी झालेली छोटी जखम ते अधून मधून परत परत लोकांना अभिमानाने दाखवत असतात. शिवाय सध्या अनपेक्षितपणे मिळणारी प्रसिद्धी ते एन्जॉय करत आहेत असे दिसते. हा सगळा प्रकार आण्णांचा बालीशपणा दाखवतो.अरविंद केजरीवाल यांच्यासारख्या तरुण कार्यकर्त्याने आण्णांचा हा बालीशपणा त्यांना दाखवून द्यायला पाहिजे.


हेही पहा:

आण्णा का असली चेहरा (Hindi Vidio)


Wednesday, March 16, 2011

ब्राम्हणांनी आत्मपरीक्षण करावे!

-महावीर सांगलीकर


माझ्यावर कांही वाचकांनी ब्राम्हणद्वेषाचा आरोप केलाय. कांही लोकांना खरेच मी ब्राम्हणद्वेषी आहे असे वाटत असेल. पण ते खरे नाही. मी कोणत्याच समाजाचा द्वेष करत नाही, तसेच कोणत्याच समाजाविषयी मला खास असी आपुलकी नाही. मला ब्राम्हण समाजाविषयी राग असता, तर माझ्या मित्रमडळींमध्ये एकही ब्राम्हण दिसला नसता. पण प्रत्यक्षात अगदी लहानपणापासून आजपर्यंत माझे अनेक ब्राम्हण मित्र आहेत. त्यात काश्मिरी पंडीतांपासून तमिळ ब्राम्हणांपर्यंत आणि कोकणस्थ ब्राम्हणांपासून बंगाली ब्राम्हणांपर्यंत सगळ्या प्रकारचे ब्राम्हण आहेत.

माझ्या लेखांमध्ये जी टीका असते ती ब्राम्हण समाजावर नसून ब्राम्हणवादावर, ब्राम्हणी अहंगंडावर, इतरांना तुच्छ लेखण्याच्या त्यांच्या प्रवृत्तीवर, त्यांच्या वर्चस्ववादावर असते. ती टीका जर कोणाला एखाद्या समाजाविरुद्धची टीका वाटत असेल तर त्याला माझा नाईलाज आहे.

संत तुकाराम, कबीर, विवेकानंद, गाडगे महाराज. ओशो आणि इतर अनेक संतानी ब्राम्हणवादावर सडकून टीका केली आहे. महात्मा फुले, छ. शाहू महाराज, रामस्वामी पेरियार, डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर, प्रबोधनकार ठाकरे यांनी तर ब्राम्हणवादाच्या विरोधात लढण्यात आपले आयुष्य घालवले. या सगळ्यांचे काम आणि लिखाण यापुढे मी माझे लिखाण ’किरकोळ’ आहे. खरे म्हणजे माझ्या लिखाणाची दखल घेण्याचेही कारण नाही. तरीही ज्यांना माझे लिखाण आवडत नाही, त्यांनी वर दिलेल्या महात्म्यांचे साहित्य/ चरित्र वाचून आत्म्परीक्षण करावे.

येथे वाणगीदाखल प्रबोधनकार ठाकरे यांचे ब्राहणवादावरील कांही ’कोट्स’ देत आहे:

....भारत इतिहास संशोधक मंडळ नावाचे एक उपद्व्यापी मंडळ पुण्यास आहे. सगळ्या भारतखंडाचा इतिहास शोधून काढण्याच्या अहमहमिकेच्या काढण्या या मंडळातल्या उपद्व्यापांच्या मानेला लागल्या आहेत. पुण्याच्या चित्पावनी राष्ट्रीय रिवाजानुसार या मंडळालाही सार्वजनिकपणाचा मुलामा देण्याचे व जगातल्या सर्व अकलेचा कोठावळेपणा आपल्याकडे घेण्याची उत्पादकांनी व प्रवर्तकांनी पुष्कळच खटपट केली असल्यास त्यात फारसे नवल नाही....हे मंडळ सार्वजनिक म्हणवीत असले तरी त्यातले कार्यकारी व संशोधन म्हणजे एकजात एकरकमी एका पराचे ब्राह्मण. पुण्याची तर हीच मोठी विशेष आहे. येथील वाटेल ती संस्था किंवा चळवळ घ्या, तिचा गवगवा मात्र मोठ्या सार्वजनिकपणाचा. पण कारभारी पाहिले तर सगळे पेशवे सांप्रदायी ब्राह्मण ! उगाच नावाला एक दोन बावळट ब्राह्मणेतर असली की नाटक रंगले !....
(कोदण्डाचा टणत्कार)

हिंदवी स्वराज्याचा खून पाडण्यात दक्षिणी भिक्षुकशाहीच विशेषतः कारस्थानी ठरलेली आहे.
(कोदण्डाचा टणत्कार)

ब्राह्मण म्हणजे हिंदुधर्माचे डबोल्यावरचे भुजंग. अखिल हिंदुजनांच्या सामाजिक धार्मिक आचारविचारांचे सोल एजंट. किंवा वेदोक्ताच्या पंढरीतले बडवे.
(कोदण्डाचा टणत्कार)

निमकहरामपणाचे बीज  कोकणातून आले आहे आणि ते पेशव्यांच्या अमदानीत चित्पावनांनी आपल्या भोग्योदयार्थ जेव्हा कोकणातून घाटमाथ्यावर प्रयाण केले, त्यावेळीच ते त्यांनी बरोबर आणले, हे ऐतिहासिक सिद्ध तत्व कोणी कितीही मल्लीनाथ्या आणि व्युत्पत्त्या लढविल्या तरी खोडले जाणे शक्य नाही.
(कोदण्डाचा टणत्कार)

गेली २५-३० वर्षे भिक्षुकी वृत्तपत्रांनी हजारो गारगोट्या हिरे म्हणून लोकांच्या गळ्यात बांधल्या. देशभक्त, राष्ट्रसेवक देवर्षि, महर्षि, तपस्वी, वीर, पीर, समाजभूषण, शिक्षणालंकार इत्यादी नाना प्रकराचे शेंदूर माखून त्यांनी शेकडोदगडधोंडे देव म्हणून गावोगावच्या नाक्यानाक्यावर थापलेले आढळतात.
(सत्यशोधक भाऊराव पाटील यांचा अल्पपरिचय)

बोलून चालून भिक्षुकशाही हाच मुळी एक भयंकर गांधिलमाशांचा पोळा! मग त्यांच्या घोंगावण्याने जनतेची दिशाभूल का होणार नाही? आणि हि-यांच्या भावाने गारगोट्या का विकल्या जाणार नाहीत?
(सत्यशोधक भाऊराव पाटील यांचा अल्पपरिचय)

मी ब्राम्हण कां तर माझी आई आणि बाप हीं ब्राम्हण म्हणवितात किंवा ब्राम्हणाच्या सदराखाली मोडतात म्हणून मी ब्राम्हण जन्मसिद्ध ज्ञानी , जन्मसिद्ध श्रेष्ठ आणि जन्मसिद्ध पूज्य. मी कितीही महामूर्खं असलों, कितीहीं दुर्वर्तनी दुराचारी, भ्रष्ट , पतित , आहो फार काय पण खुद्द चांडाळालाहि लाज वाटेल अशी अनन्वित दुष्कृत्यें करण्यात निर्ढावलेला असलों तरी सुद्धा मी जन्मसिद्ध ब्राम्हण आहेया एकच आधारावर मी या लोकींचसा काय पण त्रैलोकींही वंद्यच आहे. (असा आजच्या ब्राम्हणांचा समज असतो)
(भिक्षुकशाहीचे बंड)

आत्मपरीक्षण करण्यासाठी गाईड म्हणुन आपल्याला माझे मित्र संजय सोणवणी यांची पुढील पुस्तके उपयोगी पडतील, ती आपण जरूर वाचावीत:
१. ब्राम्हण का झोडपले जातात
२. भारतीय ब्राम्हणांचे भवितव्य


Friday, March 11, 2011

सावरकरांच्या माफीनाम्याचे निर्लज्ज समर्थन

-महावीर सांगलीकर

वि.दा. सावरकर यांनी जन्मठेपेच्या शिक्षेतून सुटका होण्यासाठी इंग्रजांची माफी मागितली. त्यानुसार इंग्रजांनी कांही अटींवर सावरकरांची सुटका केली. (बघा: सावरकरांचा माफीनामा ) सावरकरांचे अंधभक्त या माफीचे निर्लज्ज समर्थन करतात. इतकेच नव्हे तर सावरकरांची तुलना छ्त्रपती शिवाजी महाराजांशी करत म्हणतात की महाराजांनी देखील माफी मागितली होती. .

सावरकरांची तुलना महाराजांशी करणे म्हणजे एखाद्या लबाड लांडग्याची तुलना सिंहाशी करण्यासारखे आहे. छ्त्रपती शिवाजी महाराजांनी परिस्थिती बघून शत्रूशी तह केला, तेवढ्यापुरती माघार घेतली, पण कायमची माघार कधीही घेतली नाही. संधी मिळताच शत्रूवर पलटवार केला. याउलट सावरकरांनी दयेची भीक मागून सुटका करून घेतली आणि इंग्रजांना दिलेले वचन एखाद्या पतीव्रतेप्रमाणे शेवटर्यंत पाळले! सुटका झाल्यावर त्यांनी इंग्रजांच्या विरोधात कांहीही केले नाही. अशा सावरकरांची तुलना महाराजांशी करणे हा महाराजांचा धडधडीत अपमान आहे

स्वातंत्र्य चळवळीच्या काळात सुभाषबाबूंनी इंग्रजांच्या विरोधात जागतीक पातळीवर सैन्य उभारले होते. त्यांना संपूर्ण भारतातून आणि भारताबाहेरील भारतीयांकडून मोठा पाठींबा मिळत गेला. जर्मनी, जपान आणि इतर अनेक देशांनी त्यांना मदत केली. मग का बरे सावरकरांनी त्यांच्या अनुयायांना आझाद हिंद सेनेत भरती होण्याचे आवाहन केले नाही? उलट त्यांनी भारतीय तरुणांना इंग्रजांच्या सैन्यात भरती होण्याचे आव्हान केले! हा सुभाषबाबुंच्या धाडसी कामाला शह देण्याचा प्रकार असावा अशी शंका येते.

अंदमानातील सुटकेनंतर सावरकरांची सारी जिंदगी गांधीविरोध आणि आंबेडकर विरोध यात गेली. आपल्या लिखाणातून मुस्लिमांविषयी लोकमत कलुषित करणे, गांधीजींच्या प्रत्येक गोष्टीला विरोध करत रहाणे, डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर व त्यांच्या धर्मांतराच्या घोषणेची टर उडवत रहाणे, दलितोद्धाराची नाटके करत रहाणे हीच सावरकरांची सुटकेनंतरची कामे आहेत. इंग्रजांना देश सोडायला लावायचे आहे ही गोष्ट ते विसरूनच गेले होते. किंबहुना त्यांच्या हातून/तोंडून/लेखनीतून इंग्रजांना मदत होईल अशाच गोष्टी होत होत्या.

सावरकरांनी माफी मागितली ती इंग्रजांना दिलेली एक हूल होती असा प्रचार त्यांचे आंधळे भक्त करतात. पण असा प्रचार हा फक्त खोटारडेपणा आहे. 

इंग्रजांचे हित होईल  असे वागणारा,  इंग्रजांना दिलेले वचन शेवटपर्यंत पाळणारा माणूस स्वातंत्र्यवीर कसा काय असू शकतो? उलट त्याला प्र. के. अत्रे म्हणतात त्याप्रमाणे स्वातंत्र्यवैरी किंवा अनेक लेखक व वक्ते म्हणतात त्याप्रमाणे माफीवीर म्हणायला पाहिजेल! पण सावरकरांचे अंधभक्त त्यांना महान ठरवण्याचा उद्योग इमाने-इतबारे करत आहेत. करोत बापडे, पण खोटा इतिहास लिहिणे अंगलट येते हे अलिकडेच सगळ्यांना बघायला मिळाले आहे हे त्यांनी ध्येनात घेतले तर त्यांच्यासाठी ते बरे होईल!




हेही वाचा:
पर्वती झाली हिमालयाहून मोठी
सावरकरांचा माफीनामा
सावरकरांचे गोमांसभक्षण आणि सावरकरवाद्यांचे कर्तव्य
सावरकर भक्तांचा थयथयाट
सावरकरांचा ब्राम्हणवाद

Wednesday, March 9, 2011

सावरकरांचा ब्राम्हणवाद

-महावीर सांगलीकर


वि.दा सावरकर यांना कट्टर हिंदु्त्ववादी म्हणून ओळखण्यात येते. इतकेच नव्हे तर हिंदुत्व आणि हिंदुत्ववाद या शब्दाचे निर्माते सावरकार हेच होते. ते हिंदुहृदयसम्राट (पहिले) होते ही गोष्ट अनेकांना माहीत नाही, कारण त्यांचे अनुयायी या गोष्टीचा फारसा उल्लेख करत नाहीत.

 असे असले तरी सावरकर हे हिंदुत्ववादी नसून ब्राम्हणवादी होते हे त्यांचे साहित्य आणि कार्य वाचले की दिसून येते.

 हिंदुत्ववाद हा ब्राम्हणवाद लपवण्याचा बुरखा आहे हे विचारी लोकांना माहीतच आहे.कारण हिंदू म्हणवून घेतले तर ब्राम्हण वेगळे पडत नाहीत, बहुजनांवर ब्राम्हणवाद लादू शकतात आणि त्यांच्यावर सांस्कृतिक राज्यही करू शकतात. आपल्या लिखाणात सावरकरांनी सनातन उर्फ वैदिक उर्फ ब्राम्हणी धर्माचा, चाणक्य, पुष्यमित्र शृंग, बाजीराव पेशवे या व इतर ’महान’ ब्राम्हणांचा आणि वैदिक साहित्य आणि संस्कृत भाषा या ब्राम्हणी प्रतिकांचा उदो-उदो केला असल्याचा दिसतो.

बौद्ध धर्म आणि ब्राम्हण यांच्यात प्राचीन काळापासून मोठा संघर्ष राहिला आहे. सावरकर हे कट्टर वैदिक ब्राम्हण असल्याने त्यांच्या लिखाणात वैदिकविरोधी आणि ब्राम्हणविरोधी असलेल्या बौद्ध धर्मावर व तो स्वीकारणार्‍या डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्यावर कडक आणि जहरी टीका केलेली दिसते. या गोष्टी सावरकर हे हिंदुत्ववादाच्या आडून ब्राम्हणवाद जोपासणारे लेखक होते हे दाखवून देतात.

 सावरकरांचा हा ब्राम्हणवाद फक्त लिखाणापुरता मर्यादित नव्हता. एखादा माणूस किती जातीयवादी आहे हे त्याच्या खास लोकांमध्ये, सहकार्‍यांमध्ये त्याच्या जातीचे लोक किती प्रमाणात आहेत यावरून सहज कळून येते. सावरकरांचे बहुतेक सगळे खास लोक आणि सहकारी चित्पावन ब्राम्हण या जातीचे होते. यावरूनही सावरकर हे ब्राम्हणवादी होते हे दिसून येते. येथे हे सांगणे गरजेचे आहे की महात्मा फुले, राजर्षि शाहू महाराज, महात्मा गांधी, डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर, नेताजी सुभाष चंद्र बोस, कर्मवीर भाऊराव पाटील या व इतर खरोखरच्या महान लोकांच्या सहकार्‍यांमध्ये त्यांच्या-त्यांच्या जातीचे लोक क्वचितच दिसतात.

 ब्राम्हणवादाचा आणखी एक महत्वाचा पैलू म्हणजे ब्राम्हणवादी लोक बहुजनांच्या महापुरुषांना आपल्या बोलण्यातून आणि लिखाणातून अनुल्लेखाने टाळतात. उल्लेख केलाच तर तो त्यांच्यावर टीका करण्यासाठी करण्यासाठीच असतो. सावरकरांनी आपल्या लिखाणातून आणि भाषणांतून हेच केले आहे. यावरून सावरकर हे पक्के ब्राम्हणवादी होते हेच दिसून येते.

त्यामुळेच ते  आजच्या ब्राम्हणवाद्यांचे  हिरो ठरले आहेत.



हेही वाचा:
सावरकरांचा माफीनामा
पर्वती झाली हिमालयाहून मोठी
सावरकर भक्तांचा थयथयाट
सावरकरांचे गोमांसभक्षण आणि सावरकरवाद्यांचे कर्तव्य 

Sunday, March 6, 2011

सावरकर भक्तांचा थयथयाट


-महावीर सांगलीकर


माझे वि.दा. सावरकर यांच्यावरील तीन लेख या ब्लॉगवर प्रकाशित झाले आहेत. पहिला लेख प्रकाशित झाल्यापासून सावरकरांचे अंध भक्त माझ्यावर चवताळले आहेत व अगदी खालच्या पातळीवर जावून कॉमेंट्स देत आहेत. त्यांची संस्कृती खरेच किती उच्च आहे हे दाखवून देत आहेत. असो.

गंमत म्हणजे त्यातील कांही टिनपाट लोक, ज्यांना त्यांची जात आणि वर्ण यांच्याबाहेरचे जगच माहीत नाही, ते मला शहाणपण शिकवण्याचा प्रयत्न करत आहेत. माझ्यावर ते सावरकरद्वेष पसरवत असल्याचा आरोप करत आहेत. या म्हणजे चोरांच्या उलट्या बोंबा झाल्या. ज्या सावरकराने आपल्या लिखाणाद्वारे मुस्लिमद्वेष, बहुजनद्वेष, बौद्धद्वेष, आंबेडकर द्वेष, जैनद्वेष पसरवण्याचा उद्योग आयुष्यभर केला, आणि ज्याचे अनुयायी आताही तोच उद्योग करत आहेत, ते मला सावरकर द्वेषी म्हणतात. त्यांनी हे लक्षात ठेवावे की मला त्या लेखकाचा द्वेष वगैरे कांही नाही. मी फक्त तो किती छोटा आणि कोत्या मनोवृत्तीचा माणूस होता हे दाखवून देत आहे.

सावरकरांचे अंध भक्त डोळस कधीच होणार नाहीत हे मला माहीत आहे. त्यामुळे अंध भक्तांनी हे लेख वाचू नयेत, कारण त्यांच्या टीकेने मी कांही हे लिखाण बंद करणार नाही, आणि माझ्या लेखाने त्यांचेही मत कांही बदलणार नाही आहे. मुळात माझे हे लेख त्यांच्यासाठी नाहीच आहेत. हे लेख लिहिण्यामागे माझा उद्देश बहुजन तरूणांना सावरकराचे खरे स्वरुप दाखवून देणे हा आहे.ज्या माणसाने आपल्या लिखाणातून छ. शिवाजी महाराजांच्या कार्याची योग्य दखल घेतली नाही, ज्याला  बाजीराव-रघुनाथराव पेशवे छ. शिवाजी महाराजांपेक्षा मोठे वाटतात, ज्याने कांही ठिकाणी महाराजांचा धडधडीत अपमान केला आहे, त्या माणसाचे खरे स्वरूप बाहेर यायलाच पाहिजेल.

प्र.के. उर्फ प्रल्हाद केशव अत्रे यांनी वि.दा. सावरकर यांना स्वातंत्र्यवीर नव्हे स्वातंत्र्यवैरी असे म्हंटले होते. त्यांनी सावरकरांची टर उडवणारा अग्रलेख लिहिला होता. तसेच सावरकर युद्धास निघाले असा विडंबनात्मक संवादही लिहिला होता. त्यावर मी संदर्भासहित लेख लवकरच देत आहे. बघू या हे अंध भक्त मला जसे 'सूर्यावर थुंकणारा' 'मूर्ख' 'बुद्धीची कीव करावीशी वाटते'  असे म्हणतात, तसेच प्र.के.अत्रे यांच्याबद्दल म्हणतात का! पण नाहीच म्हणणार, कारण....तुम्हाला माहीत आहेच.

सावरकारांच्या बद्दल खुद्द पुण्यातील ब्राम्हण लोक त्याकाळी ’भलते सलते’ बोलत असत. काय बोलत असत हे पुढे लिहीनच. अंध सावरकर भक्तांनी हिम्मत असेल तर  त्या पुणेकर ब्राम्हणांना  मूर्ख म्हणावे. ते होत नसेल तर आपली सावरकर भक्ती ही जातीप्रेमातून आली आहे हे लक्षात घ्यावे.


हेही वाचा:
सावरकरांचा माफीनामा
पर्वती झाली हिमालयाहून मोठी
सावरकरांचे गोमांसभक्षण आणि सावरकरवाद्यांचे कर्तव्य

Saturday, March 5, 2011

सावरकरांचा माफीनामा


-महावीर सांगलीकर


भारताला इंग्रजांपासून स्वातंत्र्य मिळावे म्हणून हजारो लोकांनी ब्रिटीशांच्या गोळ्या खावून देशासाठी आपला जीव दिला. हजारो तरूण फासावर चढले. या फासावर चढणार्‍या वा जन्मठेप भोगणार्‍या तरूणांनी इंग्रजांची माफी मागितली असती तर तर त्यांची फासी /जन्मठेप टळली असती. पण तसे कोणी केल्याचे  ऐकिवात नाही. अपवाद फक्त एकच - वि.दा. सावरकर हे लेखक. त्यांनी आपल्या लेखकीय भाषेत इंग्रजांकडे दयेची भीक मागीतली. त्यांच्या त्या ऐतिहासिक माफीनाम्याचा मुख्य भाग वाचा त्यांच्याच शब्दात:

"मी घराबाहेर पडून घडलेला उधळ्या खर्चिक मुलगा आहे. मायबाप ब्रिटिश सरकारच्या पंखाखाली सुरक्षित रहाण्यासाठी माझी अंदमानच्या तुरंगातून सुटका करावी. मी १९११ मध्येही दयेचा अर्ज केला होता. त्याचाही सहानभुतीपूर्वक विचार करून दयाळू आणि परोपकारी असणार्‍या ब्रिटिश सरकारने माझी सुटक केली तर इंग्रज सरकारच्या घटनात्मक प्रगतीचा मी जन्मभर पुरस्कर्ता  राहीन. जोपर्यंत आम्ही (नागरीकच) तुरुंगात आहोत तोपर्यंत इंग्लंडच्या राजेसाहेबांच्या भारतातील रयतेच्या लाखो घरकुलीत आनंद आणि समाधान कसे लाभेल? कारण ते आणि आम्ही एकाच रक्ताचे आहोत. पण आमची सुटका झाली तर सारी रयत हर्षाने आरोळ्या ठोकील आणि शिक्षा सूडबुद्धी न ठेवता माफी आणि पुनर्वसनावर भर देणार्‍या सरकारचा जयजयकार करील."


"एकदा मी स्वत:च सरकारच्या बाजूने झालो की मला गुरूस्थानी मानून रक्तरंजित क्रांतीचे स्वप्न बघणारे भारतातील व परदेशातील हजारो तरुण पुन्हा ब्रिटिश सरकारच्या बाजूने येतील."


"माझी भविष्यातील वागणूक सरकारला अनुकूल राहील. इंग्रज सरकारला ज्या पद्धतीने माझ्याकडून सेवा करून घ्याविशी वाटेल त्या पद्ध्तीने  काम करण्यास मी तयार आहे. मला तुरुंगात ठेवून सरकारला काय मिळेल? यापेक्षा मला सोडाल तर त्याहीपेक्षा जास्त फायदा सरकारचा होईल. माझ्यासारखा वाट चुकलेला पुत्र आपल्या पितारुपी ब्रिटीश सरकारच्याच दरबारात नाही येणार तर कुठे जाणार?"


१४ नोव्हेंबर १९१३


सावरकरांचा हा माफीनामा भारत सरकारच्या अर्काईव्हज मध्ये सुरक्षित असून तो सरकारच्या प्रकाशन विभागातर्फे प्रकाशितही करण्यात आला आहे. सावरकरांनी असे एकूण सहा माफीनामे लिहिले होते! असा माणूस स्वातंत्र्यवीर कसा काय असू शकतो? त्यापेक्षा त्याला माफीवीर ही पदवीच शोभून दिसते!

संदर्भ:
माफीवीर सावरकर: लेखक श्रीकांत शेट्ये, जिजाई प्रकाशन पुणे
उंडो सावरकर: लेखक श्रीकांत शेट्ये, मूळनिवासी पब्लिकेशन ट्रस्ट, पुणे
मुंबई चौफेर, ५ मे २००२
http://www.hinduonnet.com/fline/fl2207/stories/20050408001903700.htm


हेही वाचा:
पर्वती झाली हिमालयाहून मोठी
सावरकरांचे गोमांसभक्षण आणि सावरकरवाद्यांचे कर्तव्य
सावरकर भक्तांचा थयथयाट

Wednesday, March 2, 2011

पर्वती झाली हिमालयाहून मोठी

-महावीर सांगलीकर



पुण्यात पर्वती नावाची एक टेकडी आहे. या पर्वतीएवढी प्रसिद्ध टेकडी तुम्हाला आख्ख्या महाराष्ट्रात, नव्हे भारतात देखील कोठे ऐकण्यात येणार नाही. या पर्वतीच्या प्रसिद्धीपुढे सह्याद्री आणि हिमालय हे पर्वत देखील खुजे ठरतात. याचा अर्थ असा नाही की सह्याद्री आणि हिमालय उत्तुंग नाहीत. त्याचे काय आहे की कांही लोक सह्याद्री आणि हिमालय हे पर्वत अस्तित्वातच नाहीत असे समजून पर्वती महात्म्य सांगत सुटतात. ज्यांनी सह्याद्री आणि हिमालय पाहिलाच नाही त्यांना पर्वतीचे हे महात्म्य खरेच वाटायला लागते. कारण  पर्वतीभक्तांच्या ताब्यात मेडीया आहे. त्यातून पर्वतीचे महात्म्या परत-परत सांगितले आणि लोकांना सह्याद्री आणि हिमालय माहितच होवून दिला जात नाही.

आता वेगळ्या शब्दात म्हणजे डायरेक्ट मेथडने सांगायचे म्हणजे कोणा वि.दा. सावरकर नावाच्या लेखक कम हिंदुत्ववादी जादा असणार्‍या टेकडीला कांही लोकांनी हिमालयापेक्षा मोठे बनवून ठेवले आहे! हे टेकडीवाले इंग्रजी सत्तेला हादरा देणार्‍या नेताजी सुभाष चंद्र बोस, भगतसिंग, नाना पाटील या निधड्या छातीच्या क्रांतीकारकांचा उल्लेखही करायचा टाळतात. टेकडीचे लहानपण लपवण्यासाठी हिमालय लपवून ठेवणे हे त्यांना गरजेचे असते!

या लोकांनी प्रत्येक क्षेत्रातील त्यांच्या लहान लहान टेकड्यांना आणि टेकाडांनादेखील हिमालयाहून मोटे बनवून ठेवले आहे. जेथे हिमालय लपवणे शक्या झाले नाही तेथे टेकाडांना त्यांनी हिमालयाचे गुरू बनवून टाकण्याचा उद्योग केला.

आता या टेकडींचे आणि टेकाडांचे यांना एवढे प्रेम का? तर ती टेकडी वा टेकाड त्यांच्या जातीचे असते हेच त्याचे एकमेव कारण.

पण आता माहीती लपवून ठेवण्याचे दिवस संपले आहेत. लोकांना टेकड्या किती लहान असतात हे कळू लागले आहे. एवढेच नव्हे तर या टेकड्यांचे खरे स्वरूप काय आहे हेही बाहेर यायला लागले आहे. त्यामुळे टेकडीमहात्म्य संपणार आहे.


हेही वाचा:
सावरकरांचा माफीनामा
सावरकरांचे गोमांसभक्षण आणि सावरकरवाद्यांचे कर्तव्य
सावरकर भक्तांचा थयथयाट

Monday, February 28, 2011

...तर बहुजन ही लढाई कधीच जिंकू शकणार नाहीत!

-महावीर सांगलीकर



 कोणतीही लढाई ही संख्याबळाने जिंकली जात नसते. भीमा कोरेगावची लढाई हे याचे मोठे उदाहरण आहे. तेथे इंग्रजांच्या फक्त आठशे सैनिकांनी पेशव्यांच्या ३०००० सैनिकांचा पराभव करून पेशवाई संपवली. या आठशे सैनिकाताही इंग्रज सैनिक फक्त २५-३०च होते, तेही सगळे कमांडर.

 दुसरे उदाहरण म्हणजे लोंगोवालाच्या लढाईत १२० भारतीय सैनिकांनी ८० रणगाडे व १४० चिलखती वाहानांसह आलेल्या २००० पाकिस्तानी सैनिकांची दाणादाण उडवली.

 छत्रपती शिवाजी महाराजांचे सैन्य संख्येने कितीतरी लहान. पण त्या छोट्याशा सैन्याने लाखोच्या संख्येने असलेल्या मुघल सैन्याला हरवले.

 मुठभर इंग्रजांनी कोट्यावधी भारतीयांवर राज्य केले.

 लढाया सैनिक जिंकत नसतात, तर सेनापती जिंकत असतात.

 हे सगळे सांगायचे कारण म्हणजे आज बहुजन लोक मनुवाद्यांच्या विरोधात ज्या पद्धतीने लढा देत आहेत, तो पाहिला की बहुजन ही लढाई हमखास हारणार हे सरळ दिसते.

 लढाया या तुमच्याकडे किती लोक आहेत यावर जिंकल्या जात नसतात. मग ती लढाई राजकीय असो की सामाजिक. कोणतीही लढाई ही डावपेच, योजना, कुटनीती, भेदनीती, शत्रूच्या गोटात शिरकाव, हेरेगिरी अशा अनेक गोष्टींच्या जोरावर जिंकली जाते. मनुवाद्यांचे सेनापती या सगळ्या गोष्टींमध्ये तरबेज आहेत. मनुवाद्यांचे हस्तक बहुजनांच्या सगळ्याच संस्था व संघटनांमध्ये शिरले आहेत. कित्येक ठिकाणी असे हस्तक बहुजनांच्या सेनापतींच्या घरातदेखील शिरले आहेत.

याउलट बहुजनांच्या सेनापतींना यातले कांहीच जमत नाही. बहुजनांच्या संघटनांना आपली माणसे आर.एस.एस., विश्व हिंदू परीषद, सनातन संस्था, सावरकरवादी अशा संघटनांमध्ये पेरता येत नाहीत. अनेक बिनडोक बहुजन मनुवाद्यांच्या संघटनांमध्ये त्यांचे बिनपगारी नोकर म्हणून राबत असतात. त्यांना तेथेच ठेवून त्यांचा हेरेगिरीसाठी उपयोग करावा ही साधी गोष्टही बहुजनांच्या सेनापतींना कळत/जमत नाही.

ब्राम्हण लोक बहुजनांच्या जातीतील भांडणांचा फायदा घेवून त्यातील एखाद्या जातीस जवळ करतात. मग त्या दोन जातीत भांडणे लावतात. ब्राम्हणांना चांगलेच माहीत असते की कोणत्याही दोन बहुजन जातीत फारसे सख्य नसते. याउलट बहुजनांच्या नेत्यांना ब्राम्हणांमध्ये पण अनेक जाती आहेत आणि त्यांचेही एकमेकांशी पटत नाही हे माहीतच नसते. त्यामुळे त्यांच्यातील भांडणांचा फायदा त्यांच्या शक्तीचे खच्चीकरण करण्यासाठी घेता येईल हे त्यांना सुचण्याचा प्रश्नच नाही. ज्यांचा पराभव करायचा असतो त्यांच्यामध्ये आपले मित्र कोण होवू शकते, आपल्या शत्रूचा शत्रू कोण हे सगळ्यात आधी शोधायचे असते. पण बहुजनांचे सेनापती सरसकट सगळ्याच ब्राम्हणांना शत्रू मानतात. इतकेच नव्हे तर मी असे बहुजन नेते बघितले आहेत की जे कायस्थांना देखील ब्राम्हण समजतात. अनेक बहुजन नेत्यांना सगळेच देशपांडे ब्राम्हण वाटतात.

 ज्या शत्रूशी लढायचे आहे त्याच्याबद्दल बहुजनांच्या सेनापतींना कसलीच माहिती नसेल, तर ते ही लढाई कधीच जिंकू शकणार नाहीत.

 लढाया शिव्या देवून जिंकता येत नाहीत. गर्दी जमा करूनही जिंकता येत नसतात. लढाई जिंकण्यासाठी शत्रूच्या डावपेचांना त्याहूनही भारी डावपेचाने उत्तर द्यावे लागते.

महाविचार LATEST

Popular Posts This Week